hes in ecuador!

In het jungle kuuroord met Tarzan & Jane

2009-08-15T13:11:00.007-06:00

Lieve allemaal,

Dit zal één van mijn laatste updates zijn, over een week ben ik hier weg! Om precies te zijn vlieg ik zondagavond 23 augustus om half 7 ecuadoriaanse tijd, terug naar Holland. De volgende dag zal ik rond half 7 ´s avonds, nederlandse tijd, op Schiphol staan. En ik heb er zin in! Om iedereen weer te zien, in het hollandse eten, in de nederlandse cultuur. Ik heb in dit half jaar genoeg kunnen genieten van Ecuador, het is nu mooi geweest. Eenmaal thuis zal het wel weer even wennen zijn, maar ik heb genoeg zaken om me op te richten: scriptie, rijbewijs en werk!

Maar voor nu, eerst nog een verslag over mijn kleine rondreis. We zijn welgeteld in drie plaatsen geweest: Banos, de jungle rondom Puyo en het chillstrand Canoa. Maar het was helemaal super!

Als eerste vertrokken we naar Banos, wat populair is om zijn warmwaterbronnen die een helende werking zouden hebben. De reis erheen was al indrukwekkend, door het andesgebergte, haarspeldbocht na haarspeldbocht, met naast je een kilometer diepe afgrond. Eng, maar prachtig! Aangekomen in Banos vonden we een supergoedkoop ( zes dollar per persoon) perfect hostal. Snel de spullen gedumpt en op naar die warmwaterbronnen. Nou, we werden er niet warm of koud van. Wij voelden er niet zo veel voor om als haringen in een vat in een zwembad te zitten, ook al zou het helend werken. Maar het was wel leuk leedvermaak om de mensen te zien die zich er wél aan waagden. We besloten het stadje verder te verkennen en al snel zagen we overal ´melcochas´(weet niet of het zo goed gespeld is) die gemaakt werden. Dit is een lokale lekkernij, een soort caramel, superzoet. Het wordt gemaakt van een soort riet, wat tevens eetbaar is, ook mierzoet. Dit wordt gekookt, en zo krijg je een plakkerige brei. Die brei moet gekneed worden en daar zijn ze in Banos uitermate goed in. De blaren op de handen! Wat een werk, maar wat leuk om te zien. Banos staat ook bekend om zijn vele watervallen en dus besloten we die middag een tour te doen langs de meest bekende watervallen. Per ´chiva´(een vrachtwagentje met achterin bankjes) vertrokken we en konden we wederom genieten van de prachtige natuur. Als laatste maakten we een wandeling naar de laatste waterval en daar ervoerden we het ´wauw´effect, we waren er stil van. In Banos zitten genoeg touroperators met duizenden mogelijkheden: bungeejumpen, raften, trekking, kanoen, hiking... en ook tochten naar de jungle. We vonden een goedkope: drie dagen (twee nachten) voor 110 dollar per persoon. Wegens het budget konden we niet langer, jammer genoeg. De volgende dag zaten we om half 8 in de bus met onze gids Alfredo en zijn dochtertje Sascha. Wat een geluk, we hadden deze gids helemaal voor ons alleen! Een beetje een verwarde man, maar zeer hartelijk. Daar gingen we dan, op weg naar Puyo. Daar zouden we als eerste een apenreservaat bezoeken, waar zo´n 30 (getraumatiseerde) apen leven. We werden warm verwelkomt door de grootste aap: Pancho, die ons meenam aan de hand het reservaat in. Werkelijk overal waar je keek, zag je apen. Grote, kleine, dikke, dunne, zwart, bruin, grijs... Ik vond het geweldig. Ik was al gauw dikke vriendjes met mijn soortgenoten. Het zijn zulke bijzondere dieren, echt. Het zijn écht net mensen, met dezelfde gevoelens. Zo was er een piepklein aapje, een vrouwtje, die was verliefd op één van de verzorgers, lieten we ons vertellen. Ze hield alle vrouwelijke bezoekers vanaf het dak van het apenhuis goed in de gaten: kwamen ze te dicht bij haar minnaar, dan liet ze dat goed merken! Schreeuwen, armen over elkaar, weg kijken, neus ophalen...schitterend!

Jammer genoeg konden we hier niet heel lang blijven, er stond nog genoeg op de planning die dag. We stapten in de pick-up en een dik uur later, totaal door elkaar geschud, stapten we uit in een nationaal park waar we onze eerste nacht zouden door brengen. We bergden snel onze spullen op in onze ´hut´en genoten van een heerlijke maaltijd: verse tilapiafilet, gestoomd in bananenblad.

Dit was ons krachtvoer voor de komende middag, we vertrokken na het eten de jungle in. Als eerste werden we getrakteerd op een heerlijk maskertje. Aan de rand van de rivier die we moesten oversteken bevond zich een soort kleisteen. Een beetje nat maken en hup, zo op je gezicht smeren. Dr. van der Hoog is er niks bij! Met onze maskers op gingen we nu écht de jungle in. En dat is zwoegen, uitglijden, soppen, vallen en opstaan, maar ontzettend leuk. We kregen van Alfredo ontzettend veel uitleg over allerlei geneeskrachtige planten, bloemen, bomen en vruchten, maar ook over de vele insecten die we zagen.

De tocht leidde uiteindelijk naar een waterval, maar halverwege waren we de weg kwijt. Na drie keer hetzelfde stuk te hebben gelopen (op den duur herken je die omgevallen boomstammen wel), riep Alfredo dat we moesten komen. Hij had een paar stevige lianen gevonden en vond dat wij die wel konden uitproberen. Ha! En zo kwam het dat we als Tarzan & Jane, mét een maskertje op, door de jungle heen aan een liaan zwierden. Een ervaring om nooit te vergeten.

Ondertussen had Alfredo de weg weer gevonden en uiteindelijk konden we genieten van het superverfrissende water van de waterval. Een schitterende plek om te relaxen en de modder van ons af te spoelen. Na dit waterfestijn vertrokken we terug richting de slaaphutten en werden we opnieuw verwend met een heerlijke maaltijd. ´s Avonds speelden we bij maan & kaarslicht (geen elektriciteit) een kaartspel en om half 10 vielen onze ogen dicht. In onze hut vielen we snel in slaap met de geluiden van duizenden insecten en het water van de rivier op de achtergrond.

De volgende dag, na een mega ontbijt, vetrokken we per kano over de rivier naar een Indigenakamp:een echt indianenkamp. Zij leven daar van ecotourisme: ze gebruiken het toerisme om de natuur te beschermen. Zo maakten zij allerlei mooie sieraden, van pure materialen, er komt geen verf aan te pas. Het was erg indrukwekkend om te zien. Ook daar maakte ik weer een nieuw vriendje: een aapje die heel zielig aan een kettingtje zat. Het leek alsof er niet zo veel naar hem werd omgekeken, aangezien hij mij niet meer wilde loslaten na een paar liefkozingen! Arm schaap.

Door de jungle keerden we terug naar onze verblijfsplaats, we genoten wederom van een heerlijke lunch van de hand van Alfredo en daarna vertrokken we richting onze tweede slaapplaats. Deze lag aan een grote rivier, werkelijk prachtig, en ook midden in de natuur. We werden verwelkomt door de papegaaien. ´s Middags was het chilltime: we hebben een duik in de rivier genomen en gedommeld in de hangmatten. Aan het eind van de middag werden we opgeschrikt door rumoer, mensen druk door elkaar pratend, ´wauw´ zeggend. Wat bleek: we hadden zicht op de vulkaan Sangay. Dit bleek erg bijzonder te zijn, deze vulkaan laat zich bijna nooit zien. We genoten van het uitzicht, het was dan ook écht heel erg mooi. En inderdaad, de volgende ochtend was de vulkaan weer helemaal verdwenen in de wolken.

Die dag was onze laatste dag in de jungle alweer. Hop, laarzen weer aan, en gaan! Dit keer op weg naar een zwembad, eveneens midden in de natuur. Alfredo vertelde ons dat niet veel mensen deze plek kennen en er dus bijna nooit bezoekers komen. En we hadden wederom geluk: we hadden het zwembad voor ons alleen! Prachtig, omgeven door duizenden bloemen en planten, we voelden ons als koningen in het water. Vanaf dit punt hadden we ook een prachtig uitzicht over de jungle zelf, het lag namelijk behoorlijk hoog. Na een uurtje gebadderd te hebben keerden we terug voor een laatste wandeling door de jungle. We eindigden bij een moerasachtig meer waar we misschien kaaimannen konden spotten. Heel stilletjes slopen we langs de oever, hier en daar zagen we luchtbelletjes... maar de kaaimannen lieten zich niet zien. We tuurden en tuurden over het water, en opeens zei Elvis: kijk, kijk, kijk! Hij wees naar de rand van de oever, 3 meter bij ons vandaan. Het bleek een anaconda te zijn! Zelfs Alfredo was onder de indruk en zei: snel snel, maak foto´s! Hij zei dat we superveel geluk hadden dat we een anaconda zagen, dat hij zelf nog maar twee keer een anaconda heeft gezien. Het beest lag roerloos opgerold tussen het struikgewas, maar na een tijdje gleed hij dieper het struikgewas in en was hij snel verdwenen. Wauw!

Na dit toch wel te noemen avontuur keerden we terug voor een laatste lunch, pakten we onze spullen en vertrokken we via bus terug naar Puyo, en via Puyo terug naar Banos. Het waren slechts drie dagen maar het leek veel langer. Het was het primitiefste van het primitiefste, twee nachten amper geslapen vanwege een matras zo dun als een zitting van een tuinstoel, maar dat hoorde er allemaal bij. Ik heb onwijs genoten en zou het zo weer doen. Toen we in Banos aankwamen werden we door Alfredo en zijn dochtertje nog bij hem thuis uitgenodigd om een hapje te eten en te drinken. Daar leerden we zijn vrouw kennen en zijn andere drie dochters en werden we volgestopt met tortilla´s en warme chocolademelk. Wat een gastvrijheid! Moe maar voldaan keerden we diezelfde avond terug naar Quito en vanaf daar direct door naar Atacames. Vanaf Atacames zouden we namelijk door reizen naar Canoa. Daar kwamen we de volgende dag aan het eind van de middag aan. Een heerlijk relaxed strand, met veel gringo´s, dus ik kon mijn engels en duits weer een beetje oefenen, wat vies tegen valt na 6 maanden spaans te hebben gepraat. We hebben daar in Canoa eigenlijk weinig gedaan, gewoon heerlijk gechilld op het strand, genoten van lekker eten en lekkere cocktails. Het was een perfecte afsluiting!

Nu, weer terug in het rumoerige Atacames. Het toerisme viert hier hoogseizoen, je kunt werkelijk over de koppen lopen. Niet echt voor mij weggelegd, al die drukte, schreeuwende, slenterende, dronken mensen. Maar goed, nog een weekje en dan ben ik weer thuis! En misschien verlang ik dan wel weer terug naar deze feeststad!

Liefs, hester

Via Walvissen naar Anaconda´s..

2009-07-28T19:56:00.004-06:00

Hola hola!

Allereerst nog een paar foto´s die bij het vorige bericht horen, maar die ik toen niet kreeg geplaatst:

Elvis en ik op de Teleférico

Ik op 4000 meter hoogte, koud, genietend van het zonnetje!

Elvis, ik, Rachel + surfleraar op het strand van Montañita

Elvis na een uurtje surfen in Montañita.

Is weer eens wat anders dan alleen duiven: leguanen in het speciale leguanenpark in Guyaguil!

Ik heb een hele leuke laatste dienst gehad. Voor het eerst weer een hele dag op de verloskamers gestaan ipv alleen in de nacht. Het was erg gezellig, ik had een grote taart gekocht en een grote bos bloemen voor Yolanda, die ontroerd was. Maar we hadden afgesproken niet te gaan huilen! Dus dat deden we ook niet en ws het supergezellig.Tussen de middag ruilden we het niet altijd even lekkere ziekenhuiseten in voor lekkere camarones apanadas (gepaneerde gebakken garnalen) en ´s middags aten we taart. Ondertussen haalden we herinneringen op en moest er natuurlijk ook nog gewerkt worden! Het voelde raar aan, de bevallingen die ik begeleidde. Ik heb in dit ziekenhuis, met grote dank aan Yolanda, zó veel mogen leren. Was ik vorig jaar nog bang om een knip te zetten en te hechten en was ik blij als de vrouw in kwestie niet uitgescheurd was, zo kijk ik nu juist uit om de mooiste hechting ever af te leveren. Het voelde dubbel, alsof mijn leerproces op dat moment zou stoppen. Want ik wist dat dit de laatste bevallingen hier zouden zijn. Die nacht sliepen Yolanda en ik, tussen de bevallingen door, zij aan zij op een matrasje op de grond. En ´s ochtends zat het er dan echt op.. In de laatste week dat ik hier ben zal ik nog 1 x naar het ziekenhuis gaan om echt afscheid te nemen.

Nu echter iets heel anders! Dit berichtje typ ik vanuit het frisse Quito.
Gistermiddag ben ik met Elvis naar Quito vertrokken, vannacht heb ik sinds 5 maanden voor het eerst in een heerlijk frisse kamer geslapen onder dikke dekens, nadat ik een superhete douche had genomen. Wat was dat genieten! Ik had nooit gedacht dat ik nog eens zou verlangen naar ´kou´. Maar die warme douche, wat een luxe na al die tijd koud water.

Vannacht slapen we nog 1 nachtje hier en morgenvroeg begint onze korte rondreis. We beginnen in Baños, een stadje wat populair is om zijn warmwaterbronnen en thermale baden, omringd door diverse vulkanen. In Baños hopen we goedkoop een jungletour te boeken, naar de zogenaamde ´Oriente´, het tropisch regenwoud van Ecuador. Het schijnt veelbelovend te zijn: een enorme diversiteit aan planten, dieren en insecten. Ecotoerisme staat hier hoog in het vaandel en dat is maar goed ook, aangezien er steeds meer flora en fauna verdwijnen door toedoen van de mens. Ik ben erg benieuwd wat ons te wachten staat en heb er heel erg veel zin in!

Na de jungletour hangt het van het overblijvende budget af waar we verder nog heen zullen gaan. Op het verlanglijstje staat in ieder geval nog: Otovalo (voor de souvenirs), Cuenca, Riobamba en Canoa. Na de ´Oriente´ keren we in ieder geval eerst terug naar Quito, dus ik zal jullie op de hoogte houden!

Wat ik ook nog moet vertellen, is dat ik voor het eerst in mijn leven LIVE walvissen heb gezien. En dan niet zomaar van een afstandje! Ik zeurde al ruim 5 maanden aan Elvis zijn hoofd wanneer we nou eens Walvissen zouden gaan spotten. In Atacames vertrekken er namelijk dagelijks bootjes vol toeristen. En Elvis zou een vriend hebben die hem wel korting wilde geven. Eindelijk was het dan zo ver, in de laatste maand dat ik hier nog zit, zouden we Walvissen gaan zien. Voor 10 dollar klommen we in het bootje dat vol zat met ´echte´ toeristen: schreeuwend, arrogant, camera in de hand en dit alles omringd door een dikke zonnebrandcreme lucht. Toen we eenmaal de zee op gingen werd ik bijna doof door het gegil bij iedere golf. En ze waren écht bang! Voor mij onbegrijpelijk dat het in de bus van Atacames naar Quito altijd doodstil is, mensen slapen en zijn rustig, terwijl ik juist dan mijn adem in hou als de bus door de haarspeldbochten en diepe afgronden scheurt. Maar nee, de mensen hier zijn bang voor een beetje water. Maar goed, to the point! Na een halfuurtje varen waren we echt diep op zee, de kust was heel in de verte te zien. En daar toonde zich de eerste walvis: een baby! Geluk, want dat zou betekenen dat er ook nog een moeder in de buurt zou moeten zijn. Al gauw liet zij zich ook zien, wat een enorm, immens groot dier! Ik vond het echt super, ze kwamen zó dicht bij de boot. Het zijn prachtige beesten, maar vooral echt heel groot. Het enige wat ik steeds dacht toen ze zich weer lieten zien was: wauw, wat groot, wat groot, wat GROOT!!! Ik heb mooie video´s kunnen maken. Na zo´n 20 minuutjes keerden we terug, intens gelukkig, beseffende dat dit echt wel speciaal is.

Nu staat ons iets heel andere te wachten: anaconda´s, grote mieren en spinnen, piranha´s en honderden soorten vogels...spannend!

Tot de volgende blog!

Liefs hester

Het aftellen kan beginnen...

2009-07-19T17:09:00.002-06:00

Hola hola!

Ik had beloofd dat mijn volgende update sneller zou verschijnen, dus ik heb mijn best gedaan :)
Drie weken geleden ben ik samen met Elvis een weekje weg geweest van Atacames. En het was heerlijk! We zijn eerst naar Quito gereisd, hebben daar een beetje de toerist uitgehangen. Elvis was nog nooit naar de Teleférico geweest, iets wat je toch zeker een keer moet hebben gedaan als je Ecuador bezoekt, laat staan als je in Ecuador woont. De Teleférico is een lange kabelbaan die je in 14 minuten 1000 meter hoger brengt in de bergen. Eenmaal boven aangekomen, kun je op 4000 meter genieten van een schitterend uitzicht over heel Quito. Ik was er vorig jaar al geweest, maar vond het leuk om samen met Elvis nog eens te gaan. Ik heb goed gelachen om Elvis, die het maar niks vond, omhoog in zo´n bakje en dat 15 minuten lang. Hij vond het doodeng! Schijtluis! Maar toen we boven waren en genoten van het uitzicht en de stilte (we waren haast de enige bezoekers, geluk!), vond hij het toch wel leuk. Ondanks de kou.
We zouden eigenlijk twee dagen in Quito blijven, maar ´s avonds werd Elvis ziek: vreselijk koud, hoofdpijn, misselijk, koorts. Waarschijnlijk door de hoogte en de kou, haha, van 30 graden naar zo´n 10 graden is iets te veel van het goede voor mijn ´negro´ . En dus vertrokken we diezelfde avond nog naar Guyaguil, om vanaf daar door te reizen naar Montanita. Guyaguil heeft zo´n beetje hetzelfde klimaat als Atacames en dus voelde Elvis zich steeds beter naarmate we dichterbij kwamen. In Montanita zouden dat weekend nationale surf & bodyboard kampioenschappen gehouden worden, dat wilde ik wel eens meemaken. Het was in één woord GEWELDIG. Montanita moet je voorstellen als een groot surfdorp op het strand. Op iedere hoek van de straat kun je surfplanken huren, kun je je inschrijven voor surflesen. Werkelijk iedereen loopt op slippers. Overal zie je hostals, bars en restaurantjes, overal zie je straatartiesten en overal zie je ´kunstenaars´ die hun koopwaar (allerlei zelfgemaakte armbandjes, oorbellen, portomoneetjes, noem het op) tentoonstellen. Verder stikt het er ook van de straathonden. Dat is een beetje een kleine impressie van Montanita. Ik was er vorig jaar ook al geweest, maar het was nu extra leuk vanwege de kampioenschappen. Het was grappig, normaal word ík in Atacames nagekeken (als blanke), maar nu werd Elvis nagekeken. Er waren namelijk zó veel ´gringo´s´, werkelijk overal om je heen hoorde je engels, duits of frans. De kampioenschappen zelf waren leuk om te zien en het niveau was vrij hoog. Twee dagen lang bakken op het strand, om je heen enkel surfplanken en surfdudes, ´s avonds feesten op het strand of in één van de barretjes.. Ik heb goed genoten.
Morgen is mijn laatste dienst in het ziekenhuis.. Het zal raar zijn. Ik ga een grote taart kopen om iedereen te bedanken. Ik zal ze zo gaan missen! Het sfeertje in het ziekenhuis, het werk... Ik heb daar zo veel mogen meemaken, zo veel kunnen leren. Zo veel situaties meegemaakt die in Nedrland gewoon onmogelijk zijn. Ik ben daar enorm dankbaar voor en zal ze dat morgen persoonlijk laten weten!
Vanaf morgen precies nog 5 weken voordat ik terug naar Holanda moet.. Een dubbel gevoel, aan de ene kant verlang ik wel weer naar NL, sommige dingen hier ben ik behoorlijk beu. Maar aan de andere kant zou ik er alles voor over hebben om hier nog iets langer te kunnen blijven...
Nog vijf weken extra genieten dus!
Foto´s volgen snel, er doet zich een probleem op met uploaden :(

Liefs, hester

Ik leef nog!

2009-06-24T16:35:00.008-06:00

Hola!
Eindelijk weer eens een update op mijn blog! Via het thuisfront hoorde ik al dat er van diverse kanten werd gevraagd of het nog wel goed met me ging, of ik nog wel leefde, want er was steeds maar geen nieuw bericht op mijn site en op het laatst bleek mijn site het helemaal niet meer te doen… Ikhad toch geen varkensgriep gekregen?! Nou , ik leef nog steeds en het gaat nog goed met me ook! Mijn update had eigenlijk twee weken terug al op mijn blog moeten staan, maar door een of andere bizarre reden is dat dus niet gelukt. Zit je daarvoor drie uur in het internetcafé! Maar goed, ik probeer het gewoon opnieuw. Er is een hoop gebeurd , dus ga er lekker voor zitten!

* poster i.v.m. griep*

Allereerst, Moederdag.
Moeders worden hier geadoreerd op Moederdag, in de volle zin van het woord. De hele dag (en ook de avond voor Moederdag) staat in het teken van MAMA. Er zijn speciale programma’s op tv: zo kun je op tv zeggen hoeveel je wel niet van je moeder houdt, of kun je dingen winnen. Voor je moeder uiteraard. Ook worden er speciale moederdagliedjes gedraaid. En op de dag zelf wordt er tegen elke vrouw ‘feliz dia mama!’ geroepen. Later op de dag kwam ik erachter dat de moeders hier op Moederdag ook zo zat als een aap mogen worden. Een fraai gezicht, moeder zwalkend over straat, aan de ene hand haar kind en aan de andere hand haar echtgenoot.
Ik zelf heb mijn eigen mama om 2 uur ’s nachts (in Nederland 9 uur ’s ochtends) verrast met een telefoontje. Ik kan je vertellen dat de stem van je moeder horen, terwijl je zelf aan de andere kant van de wereldbol zit, je zoveel goed kan doen! Ondertussen is het ook al Vaderdag geweest, en die dag was hier beduidend minder ‘populair’ dan Moederdag. Niks geen speciale ‘Vaderdagliedjes’ of de hele dag enkel voetbal of wielrennen op tv. Voor mij maakte het niet uit, ik hou evenveel van mijn vader als van mijn moeder en dus heb ik mijn lieve papa een megagrote kaart gestuurd met een tegoedbon voor een ontbijtje op bed!

Ten tweede, verhuisd.
Inmiddels ben ik al twee keer verhuisd. Ik had een contract getekend voor 4 maanden voor het appartementje. Echter betekenen contracten en handtekeningen hier niet zoveel als in Nederland. Na nog geen twee maanden bleken er namelijk kopers te zijn voor het betreffende appartement en werd ik er zonder pardon uitgezet. De eigenaar van het appartementencomplex had gelukkig nog wel een alternatief voor me, in hetzelfde gebouw. Uiteindelijk bleek dit een veel schoner, ruimer en mooier appartement te zijn en vond ik het helemaal niet zo erg om te verhuizen. Welgeteld 16 dagen heb ik ervan kunnen genieten, want er bleken weer kopers te zijn. Ik was de boel nu wel een beetje zat en besloot per direct zelf op te stappen. We gingen op zoek naar een ander ‘verblijf’. Het was niet simpel om hier iets te vinden wat een klein beetje voldeed aan mijn wensen, terwijl ik toch best flexibel ben. Ik wilde enkel een bed met een redelijk matras, een eigen wc + badkamer en de mogelijkheid om iets te koken. Die combinatie is hier moeilijk. Je kunt voor 300 dollar een ‘cuartro’ kopen, letterlijk vertaald een kamer. Veel mensen die hier wonen doen dat en richten het dan zelf in met een matras, een kooktoestel, een ventilator, het ligt er maar net aan hoeveel geld je hebt. Echter kon ik me dat niet veroorloven om al die dingen nieuw te gaan kopen voor 4 maanden. We zochten verder, er kwamen aantrekkelijke kamers voorbij, maar sommigen hadden bijvoorbeeld enkel ’s ochtends licht en enkel ’s avonds water. Uiteindelijk mochten we bij een goede vriendin van Elvis, Sandra, die een hostal heeft, dus kamers per nacht, bivakkeren voor 120 dollar per maand. Het is een kamer van 4x4 meter en bestaat enkel uit een tweepersoonsbed en een stapelbed en een piepklein badkamertje. Maar ik was blij en Elvis was ook blij. We kregen een kopie van de sleutel van de keuken van Sandra en we kunnen daar dus naar hartelust koken. Ook is er een binnenplaats, met mooie planten en bloemen en lekkere luie hangmatten. Ideaal voor mijn katjes! Ja katjes.

Want, ten derde, heb ik er een derde huisgenoot bij.
De buurvrouw stond me met tranen in haar ogen op te wachten, met een pluizig wit bolletje in haar handen. Ze had het pluizig witte bolletje op straat gevonden, zoals ik het allereerste katje ook had gevonden. Echter kon zij er niet voor zorgen, waar zij woont zijn huisdieren verboden. Het poesje piepte aan één stuk door en was écht nog heel klein. Ze wist niet wat ze moest doen zei ze, maar ze wist dat ik al meerdere katjes had ‘gered’, en daarom wilde ze aan mij vragen of ik er misschien voor kon zorgen… Ik kon natuurlijk geen nee zeggen. Twee slapeloze nachten later ben ik blij dat ik geen ‘nee’ heb gezegd, het is zo’n droppie! Het is een vrouwtje, en ook al is ze nog zo klein, ze vreet me (net zoals het andere zwarte katje) de oren van mijn hoofd. En dan ook echt alles: rijst, brood, brokjes, tonijn, melk, gehakt… alles gaat erin. Ze groeit als kool en speelt veel met het andere katje, ook al is die 3 x zo groot. Omdat het vrouwtje wit is, en het mannetje zwart, vonden Elvis en ik het wel toepasselijk om hen ‘Elvis’ en ‘Hester’ te noemen.

* is het geen droppie!*

* samen brokjes eten*

* samen in een handdoek na een douche met vlooienshampoo*

* zoek de poes!*

* lekker lui*

Het vierde punt, mijn stage.
Na een poos op de verloskamers te hebben gestaan, waar ik in korte tijd 60 bevallingen heb kunnen doen en tig patiëntes heb kunnen voorbereiden voor een keizersnede, was het tijd voor iets anders. Ik ben bijna twee maanden bezig geweest met het regelen van een stage in een Rehabilitatiecentrum voor alcohol en drugsverslaafden. Het leek me een enorme uitdaging en via via had ik contact gekregen met deze kliniek. Echter gaat alles hier zo laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaangggzaaaaaaaaaaaaaaaaaammm. En zeggen ze de ene dag dat ik volgende week kan komen, maar zeggen ze de volgende dag dat er iets is tussengekomen en dat ik nog even moet wachten. Het was een prachtstage geweest waar ik heel veel van had kunnen leren, en dichtbij, in Atacames zelf. Maar helaas kon dit niet gerealiseerd worden en heb ik na twee maanden maar gezegd dat het niet meer nodig was.
Ik had tussendoor, als het niet druk was op de verloskamers, wel eens een tijdje op Spoed gestaan, waar je altijd wel ergens kon helpen. Toch was dat niet echt mijn ding, het zijn voornamelijk mannelijke patiënten die (al dan niet dronken) een ongeluk hebben gehad (of veroorzaakt?) en één of meerdere wonden hebben die schoongemaakt en gehecht moeten worden. Of het zijn veel te dikke vrouwen die lijden aan een hoge bloeddruk. Wanneer je ze vertelt dat ze zich waarschijnlijk beter zullen voelen wanneer ze minder strakke kleren aan trekken, gezonder eten en meer bewegen, kijken je ze met grote ogen aan.
Daarom koos ik voor de afdeling Pediatrie en Neonatologie. Past precies in mijn straatje wat betreft moeder&kind zorg! Verloskunde is een passie, maar kind&jeugdzorg staat op een dikke tweede plaats. Ik heb in België altijd genoten van mijn stages op Neonatologie en op NIC (Neonatal Intensive Care). En zo geniet ik nu weer van al die koddige babytjes. Maar schijnt bedriegt, het is niet altijd even leuk. Er overlijden héél veel kindjes. Toch zeker één in de week. En er zijn zó weinig middelen wat betreft beademingsystemen, fototherapie, sondevoeding. Staat er in België naast elke couveuse een flacon handalcohol, staat er hier één flacon voor de hele Neonatologie. Het is dus niet zo heel erg gek dat de meeste kindjes overlijden aan een infectie. Ook worden er te vaak veel te vroeg geboren kindjes binnen gebracht. Dan spreek ik over 25-26 weken, met een gewicht van 800 gram. Laatst was er zelfs een ‘pobresito’ (arm jochie) waarvan we niet wisten hoe oud het was (de mama had geen echo’s laten maken en wist ook haar datum van haar laatste menstruatie niet meer), maar wat we wel wisten was dat het ongelofelijk klein was: 550 gram. Het jongetje werd ingewikkeld in luiers en watten, daarna in een zwart plastic tasje gestopt en daarna in de couveuse gelegd. Met enkel een infuusje en een slangetje in zijn neusje voor extra zuurstof.

*pobresito*

Op dat moment weet je eigenlijk al dat je dweilt met de kraan open, maar toch doe je het. Je blijft hopen, op een wonder, of zoals de meeste mensen hier, op de hulp van God. Het is dus zeker niet altijd genieten, maar gewoon keihard werken. Doen wat je doen kunt.

* couveuse delen met je broertje*

Op de Pediatrie is het iets minder heftig. Ligt de Neonatologie vaak vol, zo is het op Pediatrie vaak heel stilletjes. De leeftijd van de kinderen varieert van 6 maanden tot 14 jaar. De meesten lijden aan een (lucht)infectie of zijn uitgedroogd. ‘Malnutrition’ komt hier nog veel voor, ten gevolge van matige hygiëne wat betreft voedsel en water. Gelukkig worden de meeste kindjes snel opgelapt. Mijn werk op Pediatrie bestaat voornamelijk uit het toedienen van medicatie en zuurstoftherapie, controleren van de parameters en informatie geven aan de ouders/verzorgers. Maar het leukste in het contact met de kinderen zelf. “Waar kom je vandaan?” “Waarom ben je hier dan?” “Waarom ben je zo wit en niet donker, zoals ik? “ “Als je hier bent om te helpen, wie helpt dan nu de kinderen in jouw eigen land?” “Waarom ben ik zo ziek en mijn zusje niet?” “Denk je dat dit het werk van de duivel is?” Vragen waarop ik niet altijd antwoord kan geven, vragen die je even doen stilstaan en doen nadenken.

* kindjes op Pediatrie*

* verpleegkarretje*

* aan de fles*

’s Nachts is het op beide afdelingen vaak rustig, integendeel tot de Verloskamers. En dus help ik ’s nachts mee op de Verloskamers en/of kraamafdeling. Na de bevalling verblijven de vrouwen twee uur ter observatie op de verloskamers, daarna worden ze verhuisd naar de kraamafdeling, waar ze 24 uur blijven indien zich geen problemen voordoen. Na die 24 uur ontvangen zij geen enkele zorg, dus zij gaan naar huis, met de taxi, bus, of lopend en staan er dan alleen voor. Niks geen verloskundige die je nog komt bezoeken of een kraamhulp die je advies geeft en meehelpt. In de 24 uur dat zij op de kraamafdeling liggen moeten zij dus alles leren voor de komende 6 weken. Daarom heb ik een Spaanstalig foldertje gemaakt met de in’s en out’s wat betreft borstvoeding en verdere informatie over de meest voorkomende problemen in het kraambed. Ik help de vrouwen in die 24 uur met de borstvoeding en geef zo veel informatie als ik kan. Het geeft enorm veel voldoening echt iets te betekenen voor hen. Ik had me geen betere stage kunnen voorstellen!

*meisje van 16 jappy met haar kindje*

* Dr. Trivino bekijkt pelvimetrie bij gebrek aan een lichtkast*

Over al die zieke kindjes gesproken. Ten vijfde: Ik ziek.
En hoe! Ik lag werkelijk krom van de pijn. En ik wist gelijk wat ik had: diarree. Deze overweldigende krampen konden maar één ding betekenen. Het begon ’s middags, maar toen was het nog goed te hendelen. Er werd water met oregano voor mij gekookt wat ik zo heet mogelijk moest opdrinken. ’s Avonds werd het erger en toen moest ik limoen met zout opeten. Elvis werd geconfronteerd met een zieke Hester: die wilt niet eten, wilt niet drinken, wilt niet praten, wilt haar ogen niet op doen. Alleen maar stil liggen en hopen dat het snel overgaat. Maar dat ging het niet. ’s Nachts stond Sandra aan de deur omdat ze bezorgd was: ze had iemand hard horen schreeuwen. Tja, dat was ik. Ik wist niet waar ik het moest zoeken, ik lag werkelijk dubbel van de pijn. Alsof iemand mijn organen eruit wilde rukken. ’s Ochtends vroeg sleepte Elvis mij naar een geneesvrouw. Kosten voor het consult: drie eieren en drie dollar. Ik moest mijn shirt uit doen en er werd met een touwtje mijn borstomtrek gemeten. Het touwtje ‘sloot’ echter niet, er was een ‘gat’. Dit was een slecht teken. Er was iemand in mijn omgeving die het op mij voorzien had. Het touwtje werd dubbelgevouwen en in de handen van het vrouwtje op mijn hoofd gelegd, die allerlei dingen prevelde. Vervolgens werd weer mijn borstomtrek gemeten, maar nee, er was nog steeds een gat. En dus prevelde ze verder, toen uiteindelijk het gat gesloten was. Toen waren de eieren aan de beurt. Eén voor een ging ze met de eieren over mijn hele lichaam, mijn ogen, mijn oren, mijn neus, mijn haren, mijn armen, mijn benen, mijn buik, mijn navel. Toen dat gebeurd was met alle drie eieren, ging ze even weg en kwam ze terug met de eieren gebroken in een schaaltje. Eén eierdooier was heel, de andere twee waren gebroken. Het eiwit was op de bodem troebel, meer naar het oppervlak helder. Eerst zei ze dat ik zwanger was. Elvis zette grote ogen op. Ik zei dat dat onmogelijk was en moest zelfs een beetje lachen om al dit gedoe. Maar toen zei ze iets over de koorts, en over de diarree. Ik mocht die dag geen kaas, boter,melk of eieren eten en ook geen kip. Ik moest een drankje drinken van 5 appels, twee tomaten en zout. En veel cola drinken. En morgen zou ik me veel beter voelen. Met die adviezen namen we afscheid van het gerimpelde vrouwtje met grijs haar tot op haar billen. Op de terugweg naar huis vroeg ik aan Elvis of hij écht in dit geloofde. Hij werd bijna boos toen ik zei dat ik er niet zoveel vertrouwen in had. Ik heb al zo vaak diarree gehad, daar kun je weinig aan doen, behalve zorgen dat je niet uitdroogt. Maar nee, Elvis zei dat ik wel hoop moest hebben, want ja, anders werkte het natuurlijk helemaal niet.
Dus toen ik terug in bed lag dacht ik bij iedere kramp: ik heb hoop, ik heb hoop, ik heb hoop. Ook toen ik het vieze drankje van appels en tomaten opdronk.
En waarachtig, je gelooft het niet. Maar de volgende dag voelde ik me stukken beter. Het rommelde nog goed beneden in mijn buik, maar ik had niet meer van de afgrijselijke krampen. Caramba!

* zou ik ziek zijn geworden van mijn eigen heerlijk klaargemaakte camarones encocado?*

* in ieder geval niet van deze krabben, wel een foto waard!*

* misschien van het ziekenhuis eten? tonijnsoep, rijst, vlees en gebakken banaan*

Ten zesde: rondreizen.
Ik zou eigenlijk met Karen gaan rondreizen door Ecuador. Wegens omstandigheden kan dit helaas niet doorgaan. Karen haar visum werd niet verlengd en is nu thuis in Nederland. Ik weet niet precies wat ik nu ga doen. Ik wil dolgraag meer van het land zien, wat me vorig jaar niet is gelukt. Maar om nou in mijn eentje te gaan rondreizen… nee. Elvis zou me dolgraag vergezellen en ook ik zou dat superleuk vinden, maar het probleem is het geld. Elvis verdient bar weinig en ik kan gewoon niet alles gaan betalen voor twee personen, hoe graag ik dat ook zou willen. Dus ik weet nog niet echt wat ik ga doen. Misschien de grootste hotspots van Ecuador samen met Elvis, dat ik toch in ieder geval iets van dit mooie veelzijdige land heb mogen proeven. Voorlopig loop ik nog steeds stage in het ziekenhuis, alhoewel mijn stageperiode er eigenlijk al opzit. Maar het ziekenhuis is blij met extra handen en dus werk ik nu meer als vrijwilliger dan als ‘stagiaire’. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte van mijn plannen. Ik zit hier nog twee maanden en die ga ik natuurlijk optimaal benutten!

En, last but not least, mijn verjaardag, 25 mei.
Voor de tweede keer vierde ik mijn verjaardag in Ecuador. Ik had die dag eigenlijk dienst, maar van Yolanda moest ik het me niet in mijn hoofd halen om die dag ook maar één stap in het ziekenhuis te zetten. Nee, ik moest gaan ‘disfrutaren’, owel, genieten van het goede leven. Ik had geen groot feest voorbereid, ik hoopte alleen op een mooie dag met veel zon, zodat ik heel de dag op het strand kon liggen en cocktails kon drinken. In mijn ogen een perfecte invulling van het woord ‘disfrutar’. Met die gedachte ging ik redelijk vroeg naar bed.
Echter om twaalf uur ’s nachts precies moest ik van Elvis uit bed komen en werd ik naar buiten gestuurd. Daar stond hij te glunderen met een enorm bord vol met ‘camarones apanadas’ (ofwel the 4 G’s: gebakken gepaneerde gemarineerde garnalen) mijn lievelingseten hier) en een onwijs grote taart. En tevens een paar grote flessen bier. Ik was blij verrast en werd ook nog eens verwend met nieuwe sieraden. We aten de garnalen, we aten taart en we dronken bier. Een hele goeie combinatie, als je het mij vraagt. Een beetje vreemd, maar wel lekker. Ik kon me in ieder geval geen beter begin van mijn verjaardag wensen.

De volgende dag, alsof mijn gebeden verhoord waren, scheen de zon volop. Eindelijk! Het was een eeuwigheid geleden dat ik naar strand was geweest, omdat het tevens een eeuwigheid geleden was dat het écht strandweer was. Het was wel elke keer rond de dertig graden, maar het was telkens of bewolkt, of je waaide uit je pendex, of er viel een kleine watersnoodramp uit de hemel. Maar op mijn verjaardag scheen de zon, de hele dag! En dus vierde ik mijn verjaardag op het strand.

Ook werd ik gebeld vanuit het thuisfront, om me een fijne verjaardag te wensen. Heel erg lief en tevens bijzonder om vanaf de andere kant van de planeet door je vader en moeder gefeliciteerd te worden. Toen ik thuis kwam van het strand, bleek ik een aantal gemiste oproepen te hebben, maar met een ‘nummer onbekend’. Jammer genoeg kon ik niet terug bellen. Later bleek dat mijn lieve vriendin Machteld mij ook wilde verassen met een telefoontje op mijn verjaardag. Ze had speciaal naar mijn ouders gebeld om mijn nummer te vragen. Hoe jammer is het dat ik mijn telefoon niet bij me had op het strand! Maar Taxi Tonnie, als ik terug ben, doen we het dunnetjes over!

Vee Liefs en de volgende blog verschijnt sneller! BELOOFD!

Kus hes

2009-05-08T14:43:00.007-06:00

Lieve allemaal,
Terwijl bij jullie in Nederland Pasen en Koninginnedag gevierd werd, werd er hier in Ecuador ook het nodige afgefeest. (BTW: wat op Koninginnedag is gebeurd was wereldnieuws, het is zelfs op het nieuws geweest hier in Ecuador! Vreselijk, ik heb de filmpjes bekeken op YouTube. )
Pasen valt hier onder de naam ‘Semana Santa’ . En dat heb ik geweten! Vanaf de donderdag voor Pasen was het één grote chaos in Atacames, die duurde tot dinsdag. Het leek wel of heel Ecuador was uitgerukt naar Atacames, zo ongelofelijk druk was het. De hotels en bars deden in ieder geval goede zaken! Ik moest de zaterdag zelf werken, 24 uur, en ook in het ziekenhuis kon je merken dat het ‘Semana Santa’ was. Nee, er waren geen paaseieren verstopt en er was geen PalmPasen-optocht. Wel lag de Emergencia vol met dronkenlappen. Geniet ik tijdens de paasdagen in Nederland van een uitgebreid paasontbijt, geniet men hier van alcohol. Toen ik de volgende ochtend terug kwam in Atacames was het nog steeds druk. Ik kon nu letterlijk over de koppen heen lopen; er lagen dronkenlappen her en der op straat verspreid, hun roes uit te slapen! * semana santa*
‘Semana Santa’ was nog niet voorbij of het volgende festijn drong zich aan. Al eerder heb ik verteld over de presidentsverkiezingen die hier gaande waren. Na Pasen waren de promotie-optochten nog heftiger en uitbundiger. Reed er eerst slechts één optocht per dag door de straten, nu reden er zeker 5-7 verschillende optochten per dag door de straten. Allemaal met maar één doel: met mooie praatjes, harde muziek, T-shirts en vlaggen zoveel mogelijk mensen zo ver krijgen om hen op jouw partij te laten stemmen. De laatste week voor de verkiezingen (26 april was de grote dag) werden er naast optochten ook podia opgezet om daar mooie praatjes te houden. Zo ben ik naar één zo’n festijn geweest en ik wist werkelijk waar niet wat ik zag. Schaars geklede meiden huppelden rond op het podium en zongen af en toe een liedje, waarvan de tekst voornamelijk bestond uit ‘stem op ons, stem op ons, stem op ons!’ Diezelfde meisjes gooiden vlaggen, T-shirts, ballen, petten en posters het publiek in. De mensen werden gek, er werd gewoon geduwd, gekrabt en gevochten voor zo’n stom T-shirt! Ik was benieuwd wat er met de blenders, tosti-apparaten en mixers die op het podium stonden ging gebeuren. Af en toe hield de leider van de partij een toespraak, wat meer leek op een gebiedende preek. ‘Jullie moeten op mij stemmen, want ik ben de persoon die alles gaat veranderen, ik zal zorgen voor een betere toekomst voor Atacames, ik ga hier alles beter maken voor iedereen!’ Zeer duidelijk dus wát er precies ging veranderen in de toekomst voor iedereen. Ahum. Vervolgens hield hij één van de blenders hoog in de lucht en schreeuwde hij:’Wie gaat er op mij stemmen? Wie o wie??!’ De mensen werden ‘loco’ bij het aanzien van de blender, iedereen drong naar voren met zijn handen in de lucht en riep: ‘Si, si, si, siiiiiiiiiii!!’ Wat volgde was nog meer gedrang, gekrab en geduw want iedereen wilde die blender wel hebben. En ook de mixers en tosti-apparaten werden zo uitgedeeld. Ik stond er met open mond naar te kijken. Alsof je met keukenapparaten de mensen zo ver kunt krijgen om op jou te gaan stemmen. Maar de meeste mensen denken hier schijnbaar wel zo: ‘jeetje, wat aardig zeg, ik krijg gewoon een blender, nou, ik ga maar op hem stemmen, wie weet wat ik nog meer krijg!’Het volgende waar ik me over verbaasde was het bijna uitgestorven Atacames in het weekend van de stemmingen. Het deed gewoon raar aan, het altijd rumoerige, drukke, feestende Atacames, was nu leeg, stil en dicht. Ik begreep er niks van. Uiteindelijk kwam ik erachter dat dit ‘Ley Seca’ heet. De drie dagen vóór de verkiezingen mag niemand ook maar één druppel alcohol drinken. Doe je dat wel en komt de politie erachter, dan wordt je in de gevangenis gegooid voor 22 dagen. Ik kon die dag dus genieten van een rustig dagje strand zonder reggaeton muziek op de achtergrond. De zaterdagavond voor de verkiezingen was er elk half uur op TV een uitgebreide uitleg over ‘hoe’ je moest stemmen. Waar moet je heen, wat moet je laten zien, hoe vul je het formulier in, etc.. Stemmen in Ecuador blijkt niet eenvoudig te zijn. Elvis vertelde me dat kinderen al jong worden meegenomen naar het stembureau, om te laten zien hoe het in zijn werk gaat. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Zo liet ik me ook vertellen dat wanneer je niet stemt, je niet kunt werken. Na het stemmen krijg je namelijk een gedrukt kaartje, met je naam en de datum erop. Als je ergens gaat solliciteren, moet je dit kaartje kunnen laten zien. En alleen jijzelf kan stemmen, volmachten kennen ze hier niet. Het stemmen zelf op de bewuste zondag leek een soort feestje. Samen met Elvis ging ik naar de plaatselijke school ‘Estrella del Mar’, die op deze dag functioneerde als stembureau. Overal kon je eten kopen, drinken werd uitgedeeld. Uiteraard was er ook muziek, zoals gewoonlijk! En een grote drukte. Na een half uurtje had Elvis gestemd, en kon hij –als hij dat wilde- voor 25 cent het kaartje direct laten plastificeren. De dagen na de verkiezingen stonden uiteraard in het teken van de uitslag. En het is nog steeds het gesprek van de dag.
Ik moet jullie ook vertellen dat ik een nieuwe huisgenoot erbij heb. Het is een erg dominant mannetje, een ‘negrito’. En hij vreet de oren van mijn kop! Het was namelijk zo. Een poos geleden liep ik vanaf de bus ’s avonds naar huis, toen ik ergens een soort gepiep hoorde. Je moet weten dat ik als kind al gesneuvelde vogeltjes in mijn jaszak mee naar huis nam, kikkers een veilige thuisbasis gaf in onze vijver en afgelopen jaar heb ik zelfs nog een egeltje gered van de verdrinkingsdood. Dus ik zou geen Hester heten als ik niet zo willen weten waar dit gepiep vandaan kwam. En daar lag het hoor, het scharminkeltje, in de goot, rillend, nattig, vies en mager, met grote ogen. Ik dacht:’ oh gossie, keesje, wat moet ik nou met jou? Ik kan wel voor je gaan zorgen maar hoe moet het dan verder als ik naar huis ga, terug naar Nederland?’ Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om dat zielige hoopje poes achter te laten. En dus nam ik het mee naar huis, maakte het schoon, wreef het warm, gaf het melk. De volgende dag kocht ik brokjes. Maar het zielige hoopje poes wilde niets weten van eten, laat staan drinken.

* katje 1*

En het zocht rare plekjes op, zat bijvoorbeeld in de natte douche, achter de wc, achter de koelkast. Voor mij geen goed teken, maar ik deed wat ik kon. Toen ik op een avond thuis kwam, lag het midden in de kamer op de grond met wijd open ogen. Ik zag direct dat het foute boel was. Het heeft nog vijf minuten in mijn armen gelegen terwijl de tranen over mijn wangen biggelden. Dat je na slechts vijf dagen al gehecht kunt raken aan zo’n scharminkeltje. Het heeft een rustige plek gekregen op het strand. Schrik niet, op een plek waar geen toeristen komen en ik heb diep gegraven :) Maar goed, mijn vriendje Elvis hier, vond het zo ontzettend zielig voor mij, dat hij de volgende dag met een nieuw katje op de stoep stond. Hij begreep niet gelijk dat ik hier eigenlijk niet zo blij mee was, dat het niet zo makkelijk gaat. Niet van: nou, er gaat eentje

* katje 2, speels!*

dood, nou, dan halen we toch gewoon een nieuwe en dan is alles weer goed! Maar uiteraard kon ik ook dit katje weer niet weigeren. Dit ventje was er in ieder geval een stuk beter een toe, was ook niet van de straat geplukt maar netjes uit een nestje. En vanaf dag 1 zindelijk! Dus nu heb ik er een gezellig, speels huisgenootje bij. Die echt de oren van mijn kop eet, maar dan ook echt alles, rijst, brood, vlees, vis, kip. Gelukkig kent hij het Nederlandse woord ‘FOEI!’ al heel goed. * katje 2, lust alles en heeft altijd honger *
Ondertussen ben ik alweer bijna 2,5 maand van huis. Nog steeds blijf ik genieten dit land, nog steeds blijf ik me verbazen. Ik geniet bijvoorbeeld als ik ’s avonds vuurvliegjes zie, als kleine lichtjes die dansen in het donker. Minder hou ik van de kakkerlakken, minstens 5 cm groot en zo vlug als de wind. Of van de muggen die het altijd op mij hebben voorzien. Even 5 minuten buiten zonder DEET en ik wordt direct gestraft.

* 6 bulten in 6 minuten*

Meer geniet ik van het heerlijke eten hier, van het zeebanket en van het onbespoten groente en fruit, puur natuur. * spinazie schoonmaken *

* markt met limoenen, paprika´s, kokos, groene bananen..*

Het is een waar uitje als ik weer naar de markt kan. Het is een echte markt, waar geschreeuwd en gesmeten wordt.

* kip, het meest veelzijdige stukje vlees*

Waar het vlees aan haken hangt en waar wordt gerekend in ‘libras’, niet in grammen of kilo’s.

* mag het een onsje meer zijn?*

En waar je levende kuikentjes zo kunt kopen, om ze zelf vet te mesten tot een dikke kip en vervolgens ook zelf te slachten.

* tis zonde*

Ook ben ik er nu aan gewend dat je hier overal warm eten op straat kunt kopen. Nog leuker is dat ik van dit eten niet ziek wordt, terwijl ik van versverpakte, gekoelde kipfilet die vervolgens goed gebraad is, al menigmaal ziek ben geworden in Nederland. Helaas ben ik hier al wel een paar keer ziek geweest, doch niet van het eten. Nee, van het water. Het water is hier namelijk niet schoon en dus drink ik het ook niet. Je denkt nu vast: hoe wordt je dan toch ziek door het water? Wel, simpelweg doordat ik water nodig heb om me te wassen, mijn hele lijf. Dit heeft nu al drie keer geleid tot een flinke blaasontsteking. Iets waar ik in Nederland al gevoelig voor ben, maar hier drie keer zo erg.

* lekker schoon water!*

Wat ik netzoals het water ook minder vind, is dat men hier alles op straat gooit. Vanuit de bus, vanuit de taxi, vanuit je eigen raam, het maakt niet uit. Smijt het maar op straat, in de goot, in de berm of in de rivier. Botten, plastic afval, blikjes, eten wat je niet meer hoeft, alles. Geen wonder dat die kakkerlakken hier een afmeting hebben van minstens 5 cm.Waar ik dan weer wél van geniet is als ik het pakketje wat mijn ouders vorig jaar gestuurd hebben maar wat ik nooit ontvangen heb, na dik een jaar terug vind op het postkantoor in Esmeraldas. Na een jaar! Bewaren ze de pakketjes in Nederland ook een jaar? De hagelslag en de rijstwafels waren bedorven/beschimmeld, maar dat deerde niet. Die heb ik gewoon op straat gesmeten J Ik geniet ervan dat de meeste huizen hier vrolijk gekleurd zijn, geel, blauw, oranje, groen… De mensen die in deze huizen wonen zijn minstens zo vrolijk gekleurd, hartelijk en klaar om je te helpen, altijd tijd voor een praatje en gelukkig met de kleine dingen. Ik heb voor een avondje uit mijn haar laten stijlen (voor het schrikbarende bedrag van 5 dollar) en ik kreeg ondertussen een complete maaltijd aangeboden, plus de allerlaatste nieuwtjes: die gaat met die, die is getrouwd, die is dood, die gaat vreemd, etc.

* vrolijk gekleurd huisje*

Minder geniet ik ervan om de zwervers hier te zien, vreselijk vies, een grote natte vlek in hun kruis, op blote voeten. Nog erger vind ik de straathonden. Die zijn er ongeveer evenveel als mensen. De meeste lopen mank. Laatst zag ik vanuit de bus hoe er eentje werd doodgereden. Verschrikt keek ik toe, die auto reed gewoon door! De hond bleef roerloos op straat liggen, bijna reed de volgende auto over hem heen. Niemand bekommerde zich om de hond. Toen kwam er een jongentje aangerend, knielde bij de hond neer, pakte zijn kop vast, huilde. Maar de hond was dood. Een volwassen man pakte hem bij zijn poten en sleurde hem van de weg af, het jongentje huilend achterlatend. Het stak me in mijn hart en even haatte ik Ecuador. De tweede keer dat ik Ecuador voor een moment haatte was in het ziekenhuis. Er kwam een zwangere vrouw binnen, ze was in elkaar geslagen door haar man. Het was dus zeker nodig om te controleren of het nog goed met de baby ging, en natuurlijk ook of het goed met de moeder ging. Het aanwezige personeel was kwaad op haar echtgenoot, maar toch was dit niet iets waar ze heel erg van schrokken. Nee, ze vroegen juist: heb je geen broers? Schijnbaar is het normaal hier om je broers erbij te halen wanneer je in elkaar geslagen bent. Je gaat niet naar de politie, want die doet toch niks, zegt men. Nee, je laat je broers je echtgenoot eens even flink onder handen nemen. De betreffende echtgenoot stond gewoon buiten te wachten op zijn vrouw, die rilde van angst. Weggaan bij hem? Geen denken aan. Waar moest ze dan heen? Dames en heren,welkom in Esmeraldas, de provincie waar heel veel vrouwen afhankelijk zijn van hun man, op een negatieve manier. Waar ik wel intens van geniet is van de natuur hier, die zo anders is dan in Nederland. Het is zo groen, zo fris, met zoveel verschillende soorten bomen, planten en bloemen. Als ik ’s ochtends om 7 uur in de bus zit er we rijden door de bergen, zie ik de ochtendnevel hangen tussen al dit groen. Iets waar je alleen maar naar kunt kijken en er stil van worden, elke keer weer. Jammer is alleen dat een eindje verderop in diezelfde bergen een stinkende fabriek staat waar een immense hoeveelheid rook uit komt. De groene energie is hier nog ver te zoeken, hoe groen alles er ook uit mag zien. Ik kan er ook van genieten dat sommige mensen verbaasd opkijken als ik zeg dat ik iets te duur vind. Ik ken inmiddels de prijzen hier, voor de bus, voor de taxi, voor het eten op de markt, voor het eten op straat, voor een strandstoel op strand, voor een sapje of een cocktail.. Toch proberen ze altijd nog meer te vragen dan de werkelijk prijs. Inmiddels heb ik een vaste plek op de markt waar ik mijn fruit, groente, vis en vlees koop en deze mensen weten dat er met mij over de prijs niet te sollen valt :)

* markt, 5 tomaten voor 25 cent*

Soms denk ik wel eens dat ik al een beetje geïntegreerd ben in het leven hier. Maar geregeld zet ik mezelf als ‘gringa’ (buitenlander) nog voor gek. Zo staat er hier op de muren van winkels, huizen of restaurant vaak: ‘se vende hielo’ . Als ik aan het werk ben in het ziekenhuis vraag ik ook vaak om ‘hilo’, hechtingsdraad. Echter wist ik tot de dag van vandaag niet dat je dat spelt zo als ik nu schrijf: HILO. En dus niet HIELO,wat overigens ook een andere klank heeft, ben ik nu achter. En dus dacht ik al die tijd dat men in al die huizen, winkels of restaurants hechtingsdraad verkochten. Toen ik vroeg waarom dat dan was, en of ze daar een licentie voor hadden, werd ik keihard uitgelachen! ‘Hielo’ betekent namelijk ‘bevroren water’, of wel: ijs! Met het schaamrood op mijn kaken liet ik me vertellen dat bijna iedereen die een vriezer heeft, ijs verkoopt in plastic zakken. Dit omdat een vriezer hier een luxegoed is. Ach ja, hechtingsdraad of bevroren ijs, zo groot is het verschil toch niet?!Wel ben ik inmiddels gewend aan de scheurende ‘mototaxi’ hier. Ja, je leest het goed, MOTOTAXI, zonder R dus. Voor 1 dollar wordt je binnen Atacames overal naar toe gebracht, weliswaar op eigen risico. De mototaxi vervangt eigenlijk mijn fiets in Nederland. Doe ik in Nederland boodschappen met de fiets, doe ik dat hier met de mototaxi. Voor één dollar kun je ook je schoenen mooi laten poetsen op straat. Het is maar waar je prioriteit ligt: geen vieze schoenen willen en dus met de mototaxi gaan, of gewoon steeds je schoenen laten poetsen :) Aan jullie de keuze! * mototaxi, let ook op de flyers en posters voor de presidentsverkiezingen* Ik droom nog even lekker weg in dit veelzijdige land, net als dit scheetje.

Tot snel weer!

Liefs,

hes

Wet van Murphy

2009-04-16T18:54:00.005-06:00

Kennen jullie de wet van Murphy?
Er zijn verschillende varianten van, die er allemaal zo ongeveer op neerkomen dat alles wat er maar fout kan gaan, ook inderdaad fout zal gaan, en ook altijd op de ergst mogelijke manier. Beste, lieve blogvolgers, ga er goed voor zitten, want dit wordt een lang verhaal!
Laatst leek het wel of die meneer Murphy op mijn schouder zat. Werkelijk niets zat die dag mee. Als eerste had ik me verslapen. Ik had mijn wekker wel gezet, via mijn telefoon, maar die bleek het opgegeven te hebben (hij kwam weer tot leven met de oplader hoor :) ). Hup, uniform aan, een blik in de spiegel, heb ik losgeld voor de bus, ja, oke, gaan!
En zo kwam ik enigszins verwilderd aan in het ziekenhuis. Waar het opvallend rustig was. Stilte voor de storm?
’s Middags werd het drukker.
We hadden een leuke diversiteit aan patiënten: een mevrouw van 39 jaar die kwam bevallen voor haar 8e kind, een meisje van 14 die kwam bevallen voor haar 1e kind, twee dames die kwamen voor een keizersnede, de ene vanwege een placenta praevia ( voorliggende placenta, er kan geen normale bevalling plaatsvinden), de andere vanwege een dwarsligging. Verder nog een dame die kwam bevallen voor haar 3e kind en als sinds 8 uur die morgen 9 cm ontsluiting had. En als klap op de vuurpijl: een mevrouw die een zwangere buik had van dik 40 weken, maar geen kind in haar buik droeg. Nee, het was een ongelofelijk grote tumor die zij voor lange tijd in haar buik had gedragen.
De mevrouw die kwam bevallen voor haar 8e kind ging snel, de kenners onder ons weten waarom. Een achtste kind, dat poep je er gewoon uit, zouden we op zijn hollands zeggen! Nou, ik kan je na deze ervaring vertellen dat dat helaas niet altijd opgaat. Mevr. had echo’s laten maken, wat best bijzonder is hier in het ziekenhuis. Er zijn namelijk genoeg patiënten die geen enkele vorm van controle laten doen, gedurende hun zwangerschap. De echo gaf ons enkel goede resultaten, alles zou er op en eraan zitten, vruchtwater oke, placenta oke, gewicht was 4 weken geleden 3200 gram, ook oke dus. Echter de buik van de mevrouw deed ons anders vermoeden. Wat een buik was het! Echt megagroot. Yolanda zei tegen me dat ze never nooit niet geloofde dat dit kind 4 weken geleden 3200 gram had gewogen. Voel maar eens aan deze buik, zei ze. Ik voelde en gaf haar direct gelijk, dit was echt een groot kind. Er was geen tijd meer voor een keizersnede, mevr. had binnen no time volledige ontsluiting.
De bevalling begon, Yolanda gaf mij deze uitdaging, maar bleef gelukkig wel op ademafstand achter me staan. Na zeker een half uur persen was het hoofdje te zien. We zagen het, we wilden dat we er meer van zagen, we wilden het hele koppie eruit zien komen! Wel, ik kan kort zijn, het schoot gewoon voor geen meter op. Hoe mevr. ook perste, er zat geen vordering, vooruitgang, of wat dan ook in. Ik zei tegen Yolanda dat ze het misschien maar beter kon overnemen. Nee, ik gaf het niet op, maar ik gaf het over aan een persoon met 1000 keer meer ervaring dan ik. En dat was achteraf gezien maar goed ook. We zetten voort, ik nu aan de zijde van mevrouw, aanmoedigend, doch later stond ik samen met een schoonmaker (jawel, een schoonmaker!!!) met grote kracht op de buik te duwen. Ik vind dat gruwelijk om te doen, maar ik had geen keuze. In Nederland of Belgie was er allang een vacuum op gezet of was er een tang aan te pas gekomen, maar helaas beschikt het ziekenhuis daar niet over. Het was alsof die meneer Murphy op mijn schouder aan het grinniken was, gna gna gna.
Eindelijk, eindelijk, eindelijk werd het hoofdje geboren. Of nouja, hoofd, beter gezegd. Nu nog de schouders. Yolanda probeerde vanalles, maar het lukte haar niet. Ik stond nu niet alleen de mevrouw aan te moedigen, maar ook Yolanda, wier hoop nabij stond. ´Het lukt me niet, het lukt me niet,´ zei ze. ´Jawel, zei ik, kom op, doorgaan, je doet het goed!´ En daar werd de eerste schouder geboren, en vervolgens de andere. Normaal floept na de geboorte van de schouders de rest van het lichaam er makkelijk uit.
Ik slaakte daarom ook bijna een zucht van verlichting.
Maar nee, meneer Murphy zat nog steeds op mijn schouder.
´Help me, iemand moet me helpen!!´schreeuwde Yolanda.
Het leek wel of het kind vast zat in het bekken, alsof er een gemeen mannetje binnen in de baarmoeder aan de voetjes zat te trekken. Uiteindelijk werd het kind, het was een meisje, geboren, dankzij vier sterke handen en armen. Na zo’n zware tocht zou ik ook geen zin heb om eens even lekker te gaan huilen. Maar ja, hoe goed ik dat ook kon begrijpen, ik wilde natuurlijk wel dat ze eens even lekker een keel op zou zetten en een beetje roze van kleur werd, in plaats van dat grauwe wit. Dus deden we er het nodige aan om dit meisje zover te krijgen en gelukkig ging het snel beter met haar.
Een leger van diverse verpleegkundigen, artsen, een anesthesist en een schoonmaker had zich inmiddels verzameld rondom de weegschaal. Nu wilden we wel eens weten hoeveel dit flinke meissie woog! We legden wedjes, de één dacht 4500 gram, de ander dacht 4750 gram. Ikzelf dacht aan iets van 4800, 4900 gram. Niemand van ons had het goed, want deze meid woog maar liefst 5250 gram! Yolanda zei dat ze nog nooit zo’n groot kind op de wereld had gezet. Ik kon alleen maar knikken en dat beamen.
Het was inmiddels al laat in de middag en de mevrouw die al sinds die ochtend op 9 cm stond, stond dat nog steeds. We hadden haar gedurende die dag al een Oxytocine-infuus gegeven (extra stimulatie) en Misoprostol. We vroegen ons af waar het aan kon liggen. Er werd een bekkenonderzoek uitgevoerd door de gynaecologe, dit was in orde. De ligging van het kind was ook in orde, evenals de stand van het hoofd. Misschien was het dan de navelstreng? Een zeer korte navelstreng kan er voor zorgen dat het kind niet ver genoeg kan indalen. Hoe dan ook, er werd besloten tot een keizersnede omdat het nu wel lang genoeg geduurd had. Terwijl ik haar klaarmaakte voor de keizersnede (blaascatheter en een blauw ziekenhuishemd aan, dat is alles) had ik het met haar te doen. Ze had al heel de dag flinke weeën gehad, en dan werd nu uiteindelijk besloten tot een keizersnede..
We gingen eten en toen ik terug kwam besloot ik haar nog één keer te onderzoeken, omdat ze het typische geluid maakte van persdrang. En ja hoor, ze had volledige ontsluiting! Ergens was ik blij, ergens ook niet. Ik had een naar voorgevoel. Ik deed de bevalling, Yolanda had serieuze pijn in haar armen en schouders na de bevalling van het meisje van 5250 gram. We begonnen aan de bevalling en om het kort te houden verliep deze bijna net zo moeizaam als de bevalling ervoor met het grote kind. Uiteindelijk werd er een jongetje geboren met maar liefst drie keer de navelstreng rondom zijn nek! Het bleek inderdaad een vrij korte navelstreng te zijn en de driedubbele omstrengeling maakte dit er niet veel beter op. Wonderbaarlijk maakte het jochie het best goed, hij moest even bijkomen van alles maar al snel liet hij goed van zich horen.Ondertussen was de mevrouw met de tumor geopereerd. De tumor leek wel een ei, afgebakend met een soort vlies. Het was eigenlijk een beetje walgelijk om te zien. Je vraagt je af hoe iemand zo lang met zoiets in zijn buik kan rondlopen, voordat hij naar het ziekenhuis gaat. Misschien dacht ze waarwerkelijk dat ze zwanger was?
Toen bleek het meisje van 14 jaar volledige ontsluiting te hebben. Ja, 14 jaar. In Nederland of Belgie zou je stijl achterover vallen, hier kijk ik er niet echt meer van op. Ik weet nog dat ik vorig jaar zelfs een bevalling heb gedaan van een meisje dat precies op die dag 13 jaar werd. Ongelofelijk maar waar. Dit meisje van 14 jaar was ook nog eens een echt meisje-meisje. De vaginale onderzoeken waren al moeilijk om te doen, als je begrijpt wat ik bedoel, dus hoe zal het dan met de bevalling gaan?
Jawel, meneer Murphy zat nog steeds op mijn schouder. Ik brak de vliezen op de verlostafel, en tot overmaat van ramp bleek het vruchtwater ook nog eens flink meconiaal te zijn: het kind had in het vruchtwater gepoept, en niet zomaar een beetje. En ook dit was weer een moeizame bevalling die lang duurde. Ik moest een flinke knip zetten om het kind geboren te laten worden. Het was allemaal zo nauw, ik dacht dat het er nooit uit zou komen. Toch werd er een jongetje geboren, die het niet echt goed maakte, vanwege het meconiale vruchtwater. Normaal wordt alleen het mondje uitgezogen met een uitzuigertje, maar nu werd er uitgezogen met een sonde. En dat was maar goed ook, want er kwam een ‘hoop’ uit. Ik was bezig met de geboorte van de placenta en toen ik deze controleerde bleek deze ook nog eens incompleet te zijn. Met een tang ging ik op zoek naar de placentaresten, zoals dat hier normaal is.
Ik voelde me echt diep ongelukkig na al deze ellende.
Maar het hield nog niet op.
Eindelijk begonnen de artsen ook aan de dames die een keizersnede moesten krijgen. Het is namelijk niet zo strak gepland hier in het ziekenhuis. Het komt er eigenlijk op neer dat de artsen opereren wanneer ze er zin in hebben. Dit is niet altijd zo, soms hebben ze gewoon echt geen ‘tijd’ omdat ze én visite moeten lopen én de patiënten moeten ontvangen op de spoed om deze te diagnosticeren. Maar deze dag was het omdat ze er niet zo’n zin in hadden, met als gevolg dat de patiënten al de hele dag liggen te wachten voor de operatie. In een ziekenhuis in Nederland is dat niet zo heel erg, maar hier lig je op een oncomfortabel bed, wat ruikt naar een mix van vruchtwater, poep, pies, bloed, zweet en tranen. En je ligt niet in een kamer alleen, nee, als je pech hebt lig je zelfs op de gang.
Maar goed, eindelijk begonnen ze aan de keizersnedes. En de kindjes die hieruit kwamen deden het, je raad het al, slecht. Ik had het zo gehad, het leek wel of er een soort vloek op deze dag lag. Maar ik hield vol en hielp deze kindjes erboven op en bracht ze snel naar boven, naar de neonatologie. Om 8 uur zat onze dienst erop, ik nam afscheid van Yolanda en stapte vermoeid met een bonkend hoofd in de bus. Het was ongelofelijk wat er die dag allemaal had afgespeeld. Het bleek dat meneer Murphy nog steeds op mijn schouder zat, want natuurlijk viel ik in slaap in de bus en werd ik wakker op een punt wat ik niet herkende. Gelukkig bleek ik niet zo heel ver van Atacames verwijderd te zijn en kon ik met een motortaxi terug. Ik stapte thuis direct onder de douche om deze dag van me af te spoelen en mijn ogen waren al dicht voordat mijn hoofd het kussen raakte.
De volgende dag durfde ik bijna niet wakker te worden, bang dat dit weer een ongeluksdag was. Doch, het zonnetje scheen, de vogeltjes floten, de salsamuziek van het hotel tegenover mijn appartement stond al weer hard aan, dus het was tijd om eruit te gaan. Ik besloot dat ik mijn twee vrije dagen in Mompiche zou door brengen: een relax strand en zogenaamde ‘surfspot’, twee uur met de bus hiervandaan. In de bus genoot ik van alles wat ik zag en probeerde ik alles voor eeuwig vast te leggen in mijn geheugen. Het is hier allemaal zo anders, maar zo mooi, ik blijf er nog steeds van genieten. Bijvoorbeeld het eten, wat je hier ongeveer overal zo op straat kunt kopen. Thuis zou ik het niet durven kopen, hier geniet ik van elke hap. Mompiche was in één woord geweldig! Ik heb leren golfsurfen, of beter gezegd: ik heb in die twee volle dagen 4 x overeind kunnen blijven staan op mijn plank. Maar het was de moeite (en de pijn) waard en misschien ga ik nog wel een keer terug en wordt ik een echte surfbabe (ahum). Het strand daar is waanzinnig mooi en het is er heel erg rustig, wel andere koek vergeleken met het altijd rumoerige Atacames. Het was dus heerlijk bijkomen en ik kon er weer tegenaan!
Zo’n ongeluksdag heb ik gelukkig niet meer meegemaakt en de afgelopen diensten brachten over het algemeen vreugde! Zo heb ik verbaasd met een jongentje in mijn handen gestaan die het nodig vond om eens even lekker in mijn gezicht te plassen. Na enig poetswerk liep ik met dit draakje naar buiten om daar de familie te laten weten dat ze er een jochie bij hebben en om de kleding voor het mannetje in ontvangst te nemen. Echter had ik de kans niet om deze mededeling te doen, nee, er werden direct twee maiskorrels in het ventje zijn wangen geduwd, aan elke zijde eentje. Ik snapte er geen snars van, maar bedacht me dat dit vast cultureel bepaald was? Eenmaal terug op de verloskamers vroeg ik aan Yolanda wat de betekenis er van was en ze begon te lachen. ‘Ze denken dat ze met die mais korrels kuiltjes in de wangen kunnen kweken, zoals jij die hebt!’ Ik vraag me nu hardop af, mama en papa, of jullie ook van die maiskorrels in mijn wangen hebben gedrukt : )
Veel liefs, hes

Kleine correctie!

2009-03-26T18:06:00.002-06:00

In mijn vorige bericht vermeldde ik dat ik a.s. maandag te horen zou zijn op Omroep Zeeland in het radioprogramma ´de Ochtend´, maar dat gaat niet meer door! We zijn aan het kijken voor een andere datum. Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs hes

Genoeg te beleven!

2009-03-25T18:46:00.006-06:00

De tijd gaat hier snel! Het is alweer een dik 4 weken geleden dat ik in het vliegtuig richting Quito stapte. Naar een totaal andere wereld. Een wereld die in niets te vergelijken is met Nederland, maar toch als een ‘thuis’ voelt.
Over een maand zijn hier de politieke verkiezingen. Op dit moment houdt dat voornamelijk in dat alle partijleiders zichzelf aan het promoten zijn. Nee, er worden geen rode rozen uitgedeeld zoals in Nederland. Wel worden er opgetogen optochten gehouden, met vlaggen en T-shirts met de betreffende partijleider erop, en harde muziek en getoeter. Af en toe spreekt de partijleider zijn aanhangers toe, en is het een beetje een ‘I have a dream’ – tafereel. Waarop de aanhangers uitgelaten en enthousiast reageren. De foto hieronder is vanaf mijn balkon genomen!

De afgelopen week heb ik samen met verloskundige Yolanda afwisselend 12,-14- of 24-uurs diensten gewerkt. Werken in Hospital Delfina Torres de Concha is nooit saai. Het maakt niet uit of je dokter of verpleegkundige bent, bewaker of apotheker. Het is altijd spectaculair, op een bepaalde manier. Omdat de bloedbank een eind van het ziekenhuis weg ligt, bijvoorbeeld. En soms het benodigde bloed dus te laat arriveert. Of omdat de patiënten niet worden binnengebracht met een ambulance, maar met een pick-up truck, achterin liggend. Een ambulance is er wel, maar wordt eigenlijk enkel gebruikt voor transfers naar andere (betere?) ziekenhuizen. Of omdat er een zeer ernstig personeelstekort is, met name specialisten. Zo komt het voor dat er gedurende 24 uur soms maar 3 specialisten aanwezig zijn, voor het HELE ziekenhuis. Dan wordt het tossen wie als eerste geholpen wordt: een kindje die de dood in de ogen ziet, een spoedkeizersnede, of toch beter eerst die meneer met die schotwond?
Hieronder volgt een kleine fotoreportage om een indruk te geven van mijn werkgebied tot nu toe in het ziekenhuis:

De verloskamer, bestaande uit twee verlosbedden. Wanneer een mevrouw gaat bevallen, wordt er een plastic zeiltje op het bed gelegd, wat na de bevalling wordt afgewassen en te drogen gehangen wordt. Voor de volgende patiënt!

De moederkoekbak. De placenta’s worden hierin opgevangen en worden naar elders gebracht, o.a. voor het maken van shampoo.

De Tesalia flessen hebben hier een heel lang leven. Beter gezegd: meerdere levens. Eerst wachten ze in de winkel om gekocht te worden, vervolgens worden ze leeggedronken, daarna worden ze volgegooid met ‘sablon’ (geel ontsmettingsmiddel) of worden ze volgestopt met glazen ampullen en gebruikte naalden. Economisch verantwoord!

Ook de colaflessen doen gezellig mee met het schoonmaaktafereel.

De voorraadkast met de benodigde materialen voor een bevalling. Is er iets op? Tja, dan is het ook écht op.

Het grote boek van sinterklaas. Ofwel, het boek waarin alle bevallingen worden genoteerd. Als je goed kijkt kun je tellen hoeveel bevallingen er op de 10e februari plaatsvonden. (18, in 24 uur)

De poster die ophangt in de verloskamer vertelt ons hoe we moeten handelen in het placentatijdperk. Kort vertaald: één minuut na de geboorte van het kind oxytocine intramusculair inspuiten, controleer of de placenta al los zit of niet, masseer de baarmoeder om de placenta uit te laten drijven en controleer na de uitdrijving van de placenta iedere 15 minuten de toestand van de baarmoeder en het bloedverlies, gedurende twee uur.

Ik met een verpleegkundige.

Ook op de verloskamers maak ik genoeg mee. De twee hieronder volgende dingen zijn me het meest bijgebleven.

‘Muda’, werd er gezegd, toen er een paciente werd binnengebracht. Muda, muda? Mijn spaans liet me weer eens in de steek. Mijn woordenboek zei dat we hier te maken hadden met een dove dame. Ik had het te doen met haar. Niet omdat ik mensen die doof zijn zielig vind, of ongelijk aan mijzelf, nee, integendeel. Ik heb juist bewondering en veel respect voor hen die niks kunnen horen. Doch zwanger en doof in een land als Ecuador, specifieker in een provincie als Esmeraldas.. dat is toch even slikken.
Ze bleek al twee kinderen te hebben, dus in dat opzicht was een kind baren niet helemaal nieuw voor haar. Een kleine geruststelling. Alhoewel, een bevalling heeft niet veel woorden nodig. Een blik of een gebaar kan meer vertellen dan duizend woorden. Met die gedachte wilde ik de bevalling van deze dame tot een goed einde laten leiden.
In tegenstelling tot de andere vrouwen die in barensnood lagen, maakte ze geen enkel geluid. Lastig, omdat je uit het geluid wat de vrouwen maken kunt opmaken of ze persdrang hebben of niet. Af en toe vertrok haar gezicht pijnlijk. Ik hield haar, en tevens de toestand van haar kindje, goed in de gaten.
Toen ze al twee uur op 9 cm ontsluiting zat, stak ze haar hand in de lucht en gebaarde me te komen. Ze wees paniekerig naar onderen. Ik hoefde niet eens te kijken hoe laat het was: we verhuisden rap naar de verloskamer.
Enkele oerkreten later hield ik een immens slap wezentje in mijn handen.
Shit, shit, shit.
En nog eens shit.
Kom op, niet lopen shitten nu Hester!
Handelen!
Snel, afnavelen en naar de reanimatietafel.
Samen met Yolanda deed ik er alles aan om weer leven in dit ‘nieuwe leven’ te blazen.
Kom op, please, geef me een teken van leven.
Gewoon één teken, meer vraag ik niet.
Achter me hoorde ik onverstaanbare, paniekerige kreten en snikken. Ik was klam van het zweet en mijn hart ging als een razende te keer. Je voelt je zo machteloos en klein worden op zo’n moment. Zo’n onschuldig en klein jochie, nog onwetende van alle goed- en narigheid op de wereld.
Toen Yolanda me hulpeloos aankeek en ook mijn moed in mijn schoenen gezonken was, trok het mannetje ineens een grimas. Ik voelde het bloed terug naar mijn hoofd stromen en we gingen door, we gingen door, we gingen door. En warempel, onder onze handen groeide een steeds sterker wordend wezentje, die uiteindelijk, mooi roze van kleur, ongeveer het hele ziekenhuis bij elkaar krijste.
Het stak me zo in mijn hart dat zijn moeder dit niet kon horen.

Voor het eerst in mijn leven heb ik nu ook een stuitbevalling mogen meemaken. We waren druk bezig in de verloskamers: Yolanda was bezig met een incomplete abortus, een andere dokter was bezig met een vruchtafdrijving van 18 weken en ik was aan het hechten. Het was een beetje een chaotisch en melancholisch tafereel, leven een dood naast elkaar, gewenst al dan niet ongewenst. Ondertussen hoorden we dat er een nieuwe patiënte werd binnen gebracht. Ik was klaar met hechten en ging terug naar de ‘salo del labor’ om deze patiënte te onderzoeken.
Tijdens het vaginaal onderzoek dacht ik eerst: he, wat is dit nou? En toen onmiddellijk erachteraan: yes, eindelijk, dit is een stuit! Ik werd gewoon blij van de gedachte dat ik nu ook eindelijk eens een stuitligging voelde.
Wat ik voelde waren de voetjes: twee om precies te zijn. Tevens voelde ik dat de bevalling niet lang meer op zich zou laten wachten. Ze had bijna 10 cm ontsluiting en het kindje was goed ingedaald.
Ik was verrukt en gespannen tegelijk. Een beetje vergelijkbaar met wanneer je met schoolreisje voor de eerste keer in een achtbaan gaat. Je wilt het heel graag, maar oef, het is o-zo-spannend. Want een stuitbevalling is absoluut mogelijk, maar er zitten ook risico’s aan verbonden. Dat wist ik maar al te goed, ook al had ik nog nooit eerder een stuitbevalling gezien of gedaan. Dus ik had zo’n kriebelend onderbuikgevoel en mijn hart ging een stukkie hoger in mijn lijf zitten.
Ik rapporteerde aan Yolanda dat we te maken hadden met een stuit en dat deze mevrouw zo goed als 10 cm ontsluiting had. ‘A que plano, hester?’ riep Yolanda. Ik riep terug dat het al goed was ingedaald. ‘Oke, bien, un ratito y me voy’, riep Yolanda. Ofwel: ik kom er zo aan. Ondertussen begon ik het bevallingsverslag te schrijven van de bevalling die ik eerder had gedaan en had ik aandacht voor nog een andere patiente die op 9 cm stond, maar die om de haverklap zei dat ze persdrang had. Doch elke keer wanneer ik haar onderzocht, bleek het nog steeds 9 cm te zijn. Ik legde haar uit dat ze niet moest gaan persen nu, anders zou de baarmoedermond oedemateus kunnen worden, met de nodige gevolgen. Ik wilde haar steunen, ik wist hoe zwaar de laatste cm’s waren, maar ik moest ook het bevallingsverslag schrijven en de stuitbevalling in de gaten houden. Ik besloot dat het verslag maar even moest wachten en bleef aan het bed van ‘de-9-cm-dame’ . Ik hielp haar concentreren op haar ademhaling, zodat ze bij de heftige weeën niet zou meepersen.
Met een schuin oog keek ik af en toe naar het bed naast me, naar ‘de-stuitbevalling-dame’. En ineens zwaaide daar een voetje mij gedag, tussen de benen van de mevrouw, alsof het wilde zeggen: ‘Joehoe, ik ben er ook nog hoor!’Ik wurmde mezelf los uit de houdgreep waarin ‘de-9-cm’dame’ me vasthad, en riep naar Yolanda dat het zo ver was. We verhuisden als zotten naar de verlostafel. Yolanda zette snel een knip en de bevalling begon. Het was prachtig, ik heb er echt van genoten, al klinkt dat voor sommigen misschien vreemd. Het ging niet helemaal zoals ik geleerd had vanuit de schoolboeken, maar het verliep allemaal vlot. Yolanda zei tegen me: kijk maar goed, de volgende stuit doe jij!

Naast het werken is er voldoende tijd voor ontspanning. Ik hoef jullie niet jaloers te maken met het mooie weer hier, want ook hier doet zich wel eens een kleine watersnoodramp vanuit de hemel voor. Man, ik wist niet dat het zo hard kon regenen op de wereld. Als de regen dan eindelijk is opgehouden (soms na een uur, soms na twee dagen), lijken de bergen nog groener dan ze al waren. In de dagen dat het regent verwen ik mezelf met bijvoorbeeld een manicure en pedicure. Voor slechts vijf dollar toveren ze mijn nagels om tot ware kunstwerkjes. Kijk, als je niet gezegend bent met poezelige voetjes, maar met lange stelten zoals ik, dan kun je er maar beter het beste van maken, toch?! Dan lijkt het tenminste nog ergens op : )
Ook kan ik mezelf verwennen met het Ecuadoriaanse eten en drinken. En dan vooral: het zelf maken ervan. Intussen ben ik al aardig bedreven in het maken van: platanos verdes, batido de mora/sandia/banana, jugo de sandia/pina, pescado frito, pollo a la plancha en camarones apanados. Koken blijft een hobby, dus ook hier in Ecuador.
Een andere bezigheid in deze regenachtige dagen is het studeren van spaans. Ik spreek wel spaans, maar in nog veel gevallen moet ik soms drie keer vragen wat ze nou bedoelen. En na die derde keer weet ik het dan soms nog niet, haha. Maar, eerlijk is eerlijk, elke dag leer ik bij.

In de zonnige dagen trek ik er op uit. Naar het strand! Meestal is het ook zo warm dat je niet veel meer kunt doen dan genieten van zon en zee. Zo heb ik laatst een kustwandeling gemaakt van Atacames naar Sua. Te vergelijken met Dishoek-Zoutelande. Sua en Atacames worden van elkaar gescheiden door een rotspartij, doch met laag water kun je deze met wat klim en klauterwerk passeren.

Mijn privégids, Elvis, vertelde me er niet bij dat je bij hoog water dus NIET meer terug kunt. Een beetje gezond boeren verstand had me dit ook kunnen vertellen, maar goed, ik hield me op dat moment voornamelijk bezig met genieten van de onbeschrijfelijk mooie natuur en een lekkere cocktail. En zo kwam het dat we niet meer terug konden, behalve dan met de bus/taxi. Maar ja, zonder geld houdt dat ook een eind op. Liften dan naar maar? Een aardige meneer (met een schat van een zoontje) met een pick-up truck nam ons, nadat we een biertje met hem (en van hem) hadden gedronken, mee, en binnen 10 minuutjes stonden we weer in Atacames. Wat is dit toch een heerlijk land.
Veel liefs,
Hester

P.S. a.s. maandag zal ik om 09:15 LIVE te horen zijn op Omroep Zeeland in het radioprogramma ´De ochtend´ vanuit Ecuador! Dat betekent dat ik zondagnacht tot 02:15 opblijf om naar Holanda te bellen, maar dat heb ik er graag voor over! Mocht je dus heel graag mijn stem willen horen, luisteren!!!

P.S. 2: Owja, dit is het adres waar post naar toe kan worden gestuurd:

Coreo Central Atacames
Avenida Libertad
Entre espejo y Pichinchas
Atacames, Ecuador

Blind-date met directeur?!

2009-03-14T12:50:00.004-06:00

Hola!

Na twee weken chillen werd het toch wel eens tijd om iets te gaan doen. Ik moet zeggen dat mijn handen ook lichtelijk begonnen te jeuken. Elke dag naar het strand is leuk, maar geeft niet echt voldoening.

Dus, afgelopen maandag, op naar het ziekenhuis. Daar heb ik samen met Muriel en wat hulp van de studenten daar, een formele spaanse brief opgesteld, gericht aan de directeur. Direct in een internetcafétje uitgetypt en terug naar het ziekenhuis om me met deze brief te introduceren bij de directie. Helaas, de directeur was vandaag niet in huis. Woensdag, kom dan maar terug, in de middag. Oke, ik zal woensdag terug komen.

Dit is niet de bus waarmee ik naar het ziekenhuis reis!

´s Maandags nog even in het ziekenhuis ´rondgehangen´, voornamelijk op de verloskamers. Daisy, één van de verloskundigen, vroeg of ik morgen niet wilde komen ´helpen´. Dat wilde ik maar al te graag. En dus stond ik dinsdagmorgen om 8 uur paraat. En dat was maar goed ook. Wat een drukte. Het was een chaotisch tafereel van zuchtende, puffende, steunende vrouwen, als een schilderij van Rembrandt, opgesmukt met hier en daar een plasje bloed, een plasje vruchtwater, een plasje braaksel. Oke, handschoenen aan en gaan met die banaan.

Het was de ene bevalling na de andere, het hield maar niet op. En ik vond het geweldig. Een flinke stroom geluk overspoelde me toen ik een blakend gezond meisje in mijn handen had. Yes, ik kon het nog, na toch bijna 9 maanden geen bevalling te hebben begeleid, dacht ik. Maar ook yes, dit is het, dit is wat ik écht wil. Dit is mijn ding.

Normaal gezien zat de dienst er om 10 uur ´s avonds op, maar vanwege ´mucho trabajo´ (veel werk) werd dat half 12. Ik wilde met de taxi naar huis, ik was kapot, maar voldaan. Dat feest ging niet door, het was veel te gevaarlijk als ik nu nog alleen naar Atacames zou gaan. Nee hoor, je blijft maar gewoon hier slapen. Kom, ik breng je naar mijn huis. En zo kwam het, dat ik in het bed van een student haast direct in slaap viel. ´s Ochtends werd ik om half 7 gewekt en wist ik even niet waar ik was. Daarna snel de bus gepakt naar Atacames en mijn eigen bedje in gedoken. Niet voor lang, ik had echter een afspraak met de directeur, ´in de middag´ .

Dus ik stond na nog 4 uurtjes te hebben geslapen, braaf te wachten bij de directie. Gek dat ik nooit naar mijn voorgevoel luister. Die vertelde me namelijk, toen ik mezelf bij elkaar raapte om op te staan, dat de directeur en vandaag ook niet zou zijn. En inderdaad, de directeur was er vandaag weer niet. Kom morgen maar terug. Oke, ik zal morgen terug komen. Geen probleem! Flexibel zijn is een goede keuze.

Straatbeeld Esmeraldas

Donderdagmorgen stond ik om 8 uur weer paraat in het ziekenhuis, dit keer werkte ik samen met verloskundige Yolanda, de vroedvrouw waar ik mijn vorige stage steeds mee heb samen gewerkt. We haalden herinneringen op, haalden een ijsje en haalden slechts 1 kindje gezond en wel op de wereld. Het was een rustige dienst. Een wereld van verschil vergeleken met de dag ervoor. Maar het was oke, want Yolanda en ik waren beiden niet echt fit. Keelpijn, lichte koorts, hoesten... Normaal zouden we tot 10 uur ´s avonds werken maar we besloten er 8 uur van te maken, het was toch zo rustig. Ondertussen ben ik nog naar de directie geweest, en hoera, alles bleek geregeld te zijn en ik hoefde me geen zorgen te maken. Welkom in ons ziekenhuis, doe je best, en ga ervoor! Verbouwereerd liep ik terug naar de verloskamers, ik had alsnog de directeur niet gesproken, maar de señora die me ontving had mijn brief en mijn kopie van mijn paspoort in haar handen. Wetende dat dit zuid-amerika is, dat dit Ecuador is, besloot ik me er verder ook niet druk over te maken. Voorlopig zou ik nog even op de verloskamers blijven, later zou ik verhuizen naar neonatologie en pediatrie.

Het werd geen 8 uur ´s avonds. Het werd 10 uur. Om 7 uur besloten er vier vrouwen dat hun kind er NU direct uit moest worden gepoept. Werk aan de winkel dus. Maar goed werk. Om 11 uur ´s avonds was ik weer terug in Atacames en sliep ik vrijwel direct.

De volgende dag, gisteren (vrijdag) was het tijd voor strand.

Nee, twee weken op het strand liggen geeft geen voldoening. Doch een dagje strand na X aanal bevalling te hebben gedaan, geeft zó veel voldoening. Wat een genot! ´s Avonds heb ik mijn beentjes van de vloer gegooid op de salsa-bachata-merengue-reggaeton klanken.

Vandaag wederom een vrije dag, en het is mooi weer, dus raad eens wat ik ga doen.. ;) maar vanavond op tijd naar bed, want morgen staat mij een 24 uurs dienst te wachten. Ik ben benieuwd wat deze dienst mij weer zal brengen!

Stappen met Muriel en Gladys

Veel liefs,

hes

Feels like home

2009-02-28T18:36:00.005-06:00

Hola a todos!
Na een fantastische uitvoering van harmonie Voorwaarts (foto’s http://www.harmonievoorwaarts.nl/) ging ik, tevreden, met een speldje op gespeld vanwege mijn 12,5-jarig jubileum, naar huis. En daar stond mij een ongelofelijk moeilijke opgave te wachten. Het inpakken van mijn tas. Ik had nog tot half 4 ’s nachts, want dan zouden we vertrekken richting Schiphol.

Wat neem je allemaal mee als je een half jaar weggaat? Waarvan je 4 maanden zult stage lopen, en twee maanden zult backpacken? Ik had werkelijk geen flauw idee. Wetende dat Ecuador ongeveer het meest veelzijdige land is wat klimaat betreft, maakte het niet makkelijker.
Tijdens het pakken van mijn spullen- gewoon, lukraak, zonder enig ‘plan’ van wat wel, wat niet- kwam ik pas tot het besef dat ik dus écht voor een half jaar van huis zou zijn. Opeens overvielen gevoelens van twijfel en angst me. Wat bezielt me eigenlijk in godsnaam om weer terug te gaan, hoe was ik ooit op het idee gekomen? Waarom laat ik iedereen die me lief is, achter voor 6 maanden?
Raar was dat, dat ik daar enkele uren voor vertrek door overvallen werd. Maar goed, op dat moment wist ik natuurlijk dat ik toch zou gaan. Dus na het emotionele afscheid met papa en mama liep ik alleen naar de douane. Waar ik, hoe kant het ook anders, er tussenuit gepikt werd. Ik was vergeten dat ik nog een soort knutselpakket in mijn laptoptas had zitten, waar drie scharen tussen zaten. En aangezien ik er zeer gevaarlijk uit zie, alsof ik iemand iets aan zou kunnen doen… haha! Toch voldeden er twee aan de zogenaamde eisen en mochten deze mee naar Ecuador. Ik wist nu in ieder geval zeker dat ik zeker en vast mijn nagels zou kunnen knippen. Er achteraan bedacht ik me dat een nagelknipper wel handiger was geweest, maar goed, je kan niet alles hebben!
De vlucht naar Madrid ging snel, integendeel tot het ‘overstappen’ . Man, wat een groot vliegveld! Mijn voeten voelden alsof ik 5 km had gelopen. Wat natuurlijk onmogelijk is, maar toch.
De vlucht vanaf Madrid naar Quito duurde lang. Erg lang, En vooral… saai! Reizen in je eentje is echt super saai. De dropjes van Oma gekregen zaten in mijn tas en dat was een goed gespreksonderwerp met de Ecuadoriaan naast me. Doch hou je dat geen tien uur vol, alleen praten over Hollandse drop. Dus de resterende 9 3/4 uur hield ik me voornamelijk bezig met het uitzicht (wolken, water, bergen), het vliegtuigeten (vies) en alle mensen die zich waagden aan het vliegtuigtoilet ( 1 meter van mij verwijderd).
Eindelijk werd de landing ingezet en vlogen we rakelings over de bergen, daarna tussen de bergen, daarna over de huizen, en daarna ongeveer tussen de huizen. Het vliegveld van Quito ligt letterlijk tussen de bergen, met een korte landingsbaan, vandaar. Het applaus wat volgde gaf aan dat we veilig waren geland. Toch een geruststelling! (zeker nu ikweet van het vliegtuigongeluk op Schiphol..)
Snel door de douane en bagage bij elkaar zoeken. Bepakt en bezakt (oke, ik wist dan wel niet WAT ik moest meenemen, maar wel dat er in totaal 46 kg mee mocht , dus het was voornamelijk VEEL) liep ik richting uitgang waar een welkomstcomité op me stond te wachten, officieel met een bordje met ‘Hester van den Hummel’ er op. :)
De rit in de taxi op weg naar het hostel voelde vreemd. Aangenaam vreemd. Alsof ik er gisteren nog had gelopen, terwijl dat toch echt een dik half jaar geleden was. Mijn gevoelens van de avond ervoor waren totaal verdwenen. Sterker nog: het voelde goed. Het voelde goed om weer terug te zijn.
De volgende dag wilde ik me laten inschrijven als ‘vreemdeling’, dit moet namelijk binnen 30 dagen na aankomst gebeuren. Dus ik met de taxi op weg naar het betreffende adres. Het zag er maar stilletjes uit en ik zei nog voor de grap tegen de chauffeur: ze zijn zeker elders carnaval aan het vieren. Dat bleek dus inderdaad zo te zijn, alles zat potdicht. Helaas pindakaas. Daarom ga ik aankomende maandag terug naar Quito om me alsnog te laten registreren.
Daarna gelijk de bus naar Esmeraldas gepakt, die 7 uur duurde, bijna de helft van mijn vliegreis. Het heeft veel geregend de laatste weken hier in Ecuador, wat maakt dat sommige stukken weg totaal zijn weggevaagd of verzakt. Wat de busrit, met zijn hoge snelheid door de haarspeldbochten langs het ravijn, een extra spannend tintje gaf. In ieder geval niet saai. Onderweg genoot ik van het landschap: eerst reden we door de bergen, rotsig, tussen de wolken, vochtig en klam. Daarna volgde een onvoorstelbaar mooie groene oase en verdwijnt de misselijkheid van het roekeloos rijden door de bergen. Het leek alsof we door een soort woud met reuzenboerenkolen en reuzenbroccoli´s reden. Ik zag condors hoog vliegen en mooie bloemen waar ik de naam niet van weet. Ik zag bananenbomen totdat ze voor mijn ogen tolden, zo veel. En het werd warmer. Om uiteindelijk bijna uit mijn spijkerbroek te zweten.
Onderweg besluit ik dat ik een appartementje probeer te zoeken in Atacames. Vorig jaar verbleef ik in hostal Kennedy in Esmeraldas, wat zeer goed verzorgd en veilig was, maar ook erg duur bleek voor Ecuadoriaanse begrippen. Volgens de vrienden die we vorig jaar hebben gemaakt konden we voor veel goedkoper een appartementje krijgen. Met die gedachte wilde ik het in Atacames proberen. Atacames is een toeristische stadje op ongeveer een half uur rijden (oke, een uur met de bus) vanaf Esmeraldas (en dus het ziekenhuis). Inmiddels heb ik die ´tocht´ al een aantal keren gemaakt en het valt reuze mee.

Eenmaal aangekomen in Atacames, rond 9 uur ´s avonds, wist ik niet wat ik meemaakte. Ik was eigenlijk al weer een beetje ´vergeten´ dat het Carnaval was. Wat een mensen bij elkaar! En wat een totale chaos van drank, water en schuim. Ja, drank in overvloed. Ja, water ook in overvloed. Wie je ook bent, je wordt natgegooid. Wat dan weer best lekker was in mijn zweetspijkerbroek. En ja, schuim. Om het even wordt je onder het gekleurde schuim gespoten (met als resultaat mooie vlekken die je er niet meer uitkrijgt, haha!). Het was erg leuk om mee te maken, helaas heb ik er geen foto´s van (en misschien maar goed ook, gezien het waterballet).

De volgende dag ben ik op zoek gegaan naar een appartementje. En ik heb iets gevonden wat helemaal naar mijn zin is! Aan het strand, maar rustig gelegen, doch niet afgelegen of gevaarlijk. Aan de ene kant kijk ik uit op de groene oase van bergen, aan de andere kant kijk ik uit op het strand. Slaapkamer,badkamer,keuken, tv,koelkast, alles is er. Echt een heerlijk plekje waar ik heel blij mee ben. Ik heb zelfs warm water!! JIPPIE! Na een grote schoonmaak (aangezien de keukendeurkastjes zo aan elkaar geplakt waren dat het glas bijna brak toen ik er toch eentje open had gekregen) voelt het echt als mijn stekkie.

De afgelopen dagen heb ik rustig aan gedaan en voornamelijk dingen geregeld. Zo ben ik naar het ziekenhuis geweest, wat héél erg leuk was. Ik had niet verwacht dat zoveel mensen me nog zouden herkennen. Ze pakten me beet en werden bijna gek toen ik zei dat ik voor 6 maanden zou blijven. Ik voel me hier dus heel erg welkom,hihi. Ook het weerzien met Yolanda (de verloskundige waar ik de vorige keer steeds mee heb samengewerkt) was geweldig. We konden maar niet ophouden met lachen en ze kon me bijna niet los laten. De formaliteiten om te beginnen met mijn stage laten nog even op zich wachten, maar dat komt wel goed. Ik hoop volgende week te kunnen beginnen.

Tot die tijd vermaak ik me goed, met het strand, de zee, het eten en de mensen hier. Herinneringen vervagen en ik was bijna vergeten hoe heerlijk het hier was. ´s Ochtends wakker worden van het geluid van de zee. Daarna aangenaam vertoeven (en natuurlijk onaangenaam verbranden) op het strand. ´s Avonds heerlijk eten, inmiddels heb ik alle dingen die ik waanzinnig lekker vond en zo miste in Nederland, allemaal gegeten en gedronken. Ja, het voelt goed. Het voelt goed om weer terug te zijn. It feels like home.

Tot snel!

Veel liefs,

Hester

P.S. voor degene die het écht willen weten: ja, ik zit er weer onder. Onder de muggenbulten natuurlijk! ;)

Wakker worden

2009-02-21T01:22:00.009-06:00

Lieve geïnteresseerden,

"Reizen is vooral een manier om wakker te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet als thuis, de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is alle zintuigen schoonwassen en afstoffen. Een heuse ijsbreker waarmee vastgevroren gevoelens een aangekoekte gedachten los worden gewrikt."

Nog één nachtje slapen en dan is het écht (weer) zover: ik vertrek voor een half jaar naar Ecuador.

Na mijn vorige stage (februari 2008) in het ziekenhuis Delfina Torres de Concha bleef ik met een naar gevoel rondlopen. Toen ik weer terug in 'Holanda' was, had ik dan ook flink de tijd nodig om te wennen. Toch bleef dat gevoel aan mij knagen. Ik wilde écht iets gaan betekenen voor de mensen daar, voor het ziekenhuis. Ik was daar tijdens mijn eerste stage vooral voor mijzelf geweest, om zelf te leren: bevallingen doen, hechten, assisteren bij keizersnedes, abortussen, etc.

Kon ik niet, nu ik de taal sprak (spaans), nu ik het ziekenhuis kende, nu ik de mensen daar kende, kon ik niet nog eens terug gaan? Ik wil geen wereldverbeteraar zijn, maar kon ik dan echt niets meer voor die mensen betekenen?

Toch wel!

De Hogeschool Zeeland gaf mij deze kans en die heb ik met beide handen aangenomen.

Ik zal dus in precies hetzelfde ziekenhuis stage gaan lopen. Wat deze stage precies gaat inhouden, is nog even vaag. In principe wordt het geen verloskundige stage, omdat ik dat vorig jaar al heb gedaan. Maar het is even afwachten waar ze in het ziekenhuis de meeste handjes nodig hebben!

Ook hoop ik gedurende mijn stage een onderzoek te kunnen doen in het kader van mijn afstuderen.

En als laatste zal ik twee maanden samen met Karen (op dit moment in Peru, voor haar adres ga naar 'links') gaan backpacken door Ecuador!

De afgelopen week ben ik druk geweest met voorbereidingen treffen voor mijn vertrek, veel afscheid nemen, niet leuk :( , maar ook voor het jaarlijks concert van Harmonie Voorwaarts wat vanavond plaatsvindt om 19:30 in 'de Couburg' in Koudekerke. Voor dit concert ben ik thuis gebleven, want ik had in principe al een maand eerder kunnen starten met stage. Echter wilde ik dit gewoon niet missen!!

Ook mama en Anja zijn druk bezig geweest met mijn stagepakken:

Het was een hele klus maar het resultaat is mooi!! Anja, hierbij wil ik je nogmaals hééééél hartelijk bedanken!!!!

Ik hoop jullie vlug te kunnen updaten met een nieuw bericht.

Eenmaal aangekomen in Quito (ik land om 17:10 lokale tijd) ga ik eerst lekker slapen en de volgende dag allerlei dingen regelen omtrent visum, stage, etc.

Ik zal jullie allemaal missen! En dit helemaal:

Veel Liefs,

Hes

laatste weken...

2008-05-09T09:20:00.006-06:00

Hola!

Eindelijk weer eens een berichtje van mijn kant! Ik wil iedereen eerst heel erg bedanken voor de leuke, lieve, grappige, ontroerende berichten die jullie achterlaten op mijn site! Dat doet me goed en is heel erg leuk om te lezen :) Dankjewel dus!

Hier vanuit Ecuador alles prima. De laatste weken heb ik veel gewerkt, maar tussendoor ook veel gechillt op het strand, wezen stappen en wezen shoppen! De dagen vliegen hier echt voorbij, nog maar drie weekjes en dan kom ik alweer naar huis... waar ik erg veel zin in heb. Maar, stiekem ben ik ook wel een beetje verknocht geraakt aan dit land, verliefd geworden op de natuur hier, de aardige mensen, de simpelheid van het leven hier. Waarom zou je je druk maken als er morgen weer een nieuwe dag is? Waarom zou je je hechten aan alle luxe die de wereld rijk is als je ook gelukkig kunt zijn met de kleine dingen? Ja, ik zal Ecuador, en speciaal Esmeraldas, zeker gaan missen. De dingen die ik hier heb gezien, de dingen die ik hier heb gedaan, hebben echt veel indruk bij me achter gelaten en blijven hopelijk een mooie herinnering.

Eenmaal terug in Nederland zal het even wennen zijn, maar zal ik blij zijn om mijn familie, mijn lief en mijn vriendinnen en vrienden weer te zien. Op 31 mei vlieg ik terug, op 1 juni om 05:00 kom ik aan op Schiphol. De volgende dag, maandag, ga ik direct de nacht in in het Augustinus ziekenhuis in Antwerpen om daar nog wachtdiensten te lopen, want donderdag 5 juni heb ik mijn eindbevalling... Druk en spannend dus!

Maar goed, zo ver is het nog niet. Volgende week is de laatste week dat we werken, want de laatste twee weken willen we de kust af gaan reizen. We beginnen in Gyaguil, een stad die als de 2e hoofdstad van Ecuador wordt gezien. Vanaf daar willen we naar Monta Nita, Puerto Rico, Canoa... we zien wel! Een beetje backpacken, beetje van strandje naar strandje trekken.. heerlijk, ik heb er erg veel zin in.

Verder heb ik eigenlijk niet zo heel erg veel bijzonders te vertellen.. dus ik maak er een fotoverslagje voor jullie van!
Veel plezier met het bekijken, en... ik zie jullie weer terug in Holland!
Liefs,

Hes

Jaja, aan sport wordt er ook nog gedaan! Lekker beachvolleyballen aan het eind van de dag. En na afloop uiteraard een lekkere cocktail of een overheerlijke batido de mora!

En hier ligt de zieke.. Afgelopen week werd ik ineens heel ziek in het ziekenhuis toen ik aan het werk was. Buikpijn, onwijs misselijk, zweten, duizelig.. ik dacht, nou, ik ga wel naar huis om daar uit te zieken. Dus niet! Voor ik het wist had ik een infuus in mijn hand en kreeg ik allerlei medicatie in shot toegediend. Ze wilden me eigenlijk de hele nacht nog in het ziekenhuis houden, maar dat wilde ik echt niet. Dus ben toen met infuus en al naar huis gegaan (onder begeleiding van mama Karen ;) ). Ik bleef echter maar spugen en dik aan de schijterij, en ik was er van overtuigd dat het door het infuus kwam. Na een uur heeft Karen dus het infuus eruit getrokken en gelukkig zakte de misselijkheid daarna. Nog twee dagen ziekjes geweest, maar nu weer helemaal het vrouwtje hoor!
En hier ligt nog een zieke...! Dit is alweer van een tijdje geleden. Karen is bijna 2 weken echt goed ziek geweest: koorts, een lelijke hoest, keelpijn, spierpijn, moe... Gelukkig zijn de vrienden die we hier hebben gemaakt, allemaal bijna afgestudeerde dokters, en hebben die Karen dus helemaal volgestopt met antibiotica, koortspillen en hoestdrankjes. Hier op de foto zit ze zelfs aan de aerosol! Gelukkig is de nu weer helemaal boven jan :)

Klaar voor een avondje stappen in Atacames! De andere twee meisjes zijn Daphne en Sanne, die nu helaas al weer vertrokken zijn naar de Galapagos eilanden en daarna gaan rondtrekken in Peru. We hebben een hele leuke tijd met deze twee meiden gehad.
Karen, ik en Soroya, een vriendin waar we veel mee optrekken en waar je onwijs mee kan lachen! Wat ik echt zal gaan missen als ik terug ben in Holanda, zijn de heerlijke batidos die ze hier hebben. Bereid met melk, vers fruit en ijsklontjes... ik ben er bijna verslaafd aan geworden. Favoriet zijn: batido de mora en batido de sandia!Lekker chillen op het strand van Atacames met Kaar.

Hier wordt mijn haar in de vlechtjes gezet! Heerlijk dat gefriemel aan je haar.

Tadaaaa! Het eindresultaat!

Kaar, Soraya, Muur en ik na een dagje strand nog ff een drankje doen!

Met Muriel!

Met Daphne, Sanne en Nelson (bijna afgestudeede dokter) op het strand genieten van een lekkere choclo: een mais kolf van de barbeque, ingesmeerd met mayonaise en daarna door de gemalen kaas gehaald.. mmm nog iets waar ik verslaafd aan ben geraakt!
Ook erg lekker: een cocktail! Hier zie je de cocktail: sexo en la playa, oftewel: sex on the beach, een overbekende cocktail. Het duurde een halfuur voordat we hem uiteindelijk kregen, maar hij zag er dan ook wel heel erg mooi uit: een banaan in combinatie met twee bolletjes van watermeloen waren omgetoverd tot het mannelijk geslacht! Of hij goed smaakte? Zeker!
Met Kaar op het strand chillen :)
Met Kaar Bachata dansen, een simpel, maar heerlijke dans, op muziek van Aventura!

Dinsdag 1 april 2008, Hospital Delfina Torres de Concha, Esmeraldas

2008-04-03T11:03:00.004-06:00

08:00
De weeïge geur van bloed, zweet, vruchtwater en ontlasting dringt mijn neus binnen. Het is geen lekkere geur, maar een typische geur voor de verloskamer. Het zit in de doeken, in de meubelen en in onze uniformen. Ik ben er inmiddels aan gewend.

Als ik me nog maar net fatsoenlijk heb aangekleed voor de komende 24 uur, hoor ik in de verte een vrouw in baringsnood. Tien seconden later wordt deze vrouw in arbeid binnen gereden met de rolstoel. ‘Multipara, completa!’, wordt er geroepen. Voor mij het teken om deze dame zo snel mogelijk in de verloskamer te installeren. Enkele minuten later sta ik met een prachtige, gezonde jongen in mijn handen. Zo mag voor mij elke dag wel beginnen!

10:00
Het is onnatuurlijk stil in de verloskamer. De gelukkige moeder is inmiddels naar boven gebracht, naar de vrouwenzaal, om daar verder uit te rusten tot morgenochtend. Verder zijn er geen vrouwen meer die moeten bevallen, maar er liggen nog wel drie vrouwen te wachten op een keizersnede. Er wordt gevraagd of ik mee wil assisteren bij de keizersnedes omdat een van de artsen even wil uitrusten. Uiteraard wil ik dat, dat is beter dan niks doen! Ik schrob mijn handen (voor zo ver dat hier kan, met een gewoon stukje zeep) en kleed me steriel aan. De gynaecologe helpt me met het klaarleggen van de instrumenten. Na uitgebreid de buik te hebben ontsmet dekken we de patiënte steriel toe met de daarvoor bestemde doeken, ook al zou je niet zeggen dat deze doeken steriel zijn: ze zijn rafelig, met vlekken en verschoten van kleur. De gynaecologe begint met insnijden. Mijn taak is de instrumenten aangeven, de buikwonde openhouden en droogdeppen. Ik zie heel mooi hoe er laag voor laag tot de baarmoeder wordt gegaan. Nu wordt het even spannend, want het kind moet eruit. Echter gaat dit niet zo gemakkelijk en we proberen met man en macht het kind eruit te krijgen. Uiteindelijk voelen we het kindje als het ware losschieten en wordt er een meisje geboren. De gynaecologe navelt af en ik zuig het mondje uit. Het meisje wordt aan de pediater gegeven voor verdere zorgen. De placenta wordt verwijderd, de baarmoeder wordt schoongemaakt en de gynaecologe begint met het hechten, wat de meeste tijd van een keizersnede beslaat. Na deze keizersnede hou ik het voor gezien. Het leuk om te assisteren, maar mijn voorkeur ligt toch bij een normale bevalling!

12:30
Etenstijd! In België keek ik altijd uit naar een heerlijk broodje smos. Helaas kan ik dat hier wel op mijn buik schrijven. Rijst bepaalt hier de dag. Vandaag is het rijst met kip en een platano (gekookte groene banaan). Ik zet mijn bord (ja, het is nodig om je eigen bord, bestek en beker mee te nemen) neer bij de mevr. die het eten verzorgd en het eten wordt nog net niet op mijn bord gesmeten. Erg grappig om te zien! Iedereen eet hier trouwens enkel met een lepel (en handen). Snijden? Dat lukt ook best met een lepel. Tijdens het eten wordt er uiteraard weer veel gelachen.

14:30
Nog steeds geen vrouwen die moeten bevallen. Er wordt salsamuziek aangezet en ik wordt van mijn stoel getrokken om salsa te dansen! Het is natuurlijk geen gezicht, in mijn uniform, met haarnetje, op mijn crocs, maar een lol dat we hebben..

16:30
Otra vez etenstijd! Rijst, een stukje vis en iets paars. Mijn hart maakt een sprongetje als ik doorheb dat het een stukje rode biet is. Heerlijk, een stukje groente!

18:45
Er wordt eindelijk weer een vrouw binnen gereden, een primipara (vrouw die gaat bevallen van haar eerste kindje), met 9 cm ontsluiting. Van Jolanda, de vroedvrouw, mag ik de bevalling doen.
Het beleid is hier dat bij alle primipara’s standaard een knip wordt gezet, tenzij het echt niet nodig blijkt te zijn. Ik ben blij, want dit betekent dat ik ook mag hechten, iets wat ik nog erg moeilijk vind.
Om 19:15 wordt er een meisje geboren. Maar er is iets mis…. Het ziet in en in wit, is slap en ademt niet. Onmiddellijk navel ik af. We nemen het meisje mee naar de verzorgingstafel en wrijven het droog, geven het zuurstof en prikkelen het. Er wordt met een compres met alcohol flink over de rug gewreven. Het meisje wordt ondersteboven gehouden en krijg een paar flinke petsen op haar billetjes.. Plotseling, alsof iemand opeens het leven terugbrengt in het kindje, trekt ze een grimas en begint ze zachtjes te kreunen, de hartslag en ademhaling nemen toe. We gaan door met stimuleren, maar de kritieke fase is voorbij. Trillend op mijn benen loop ik terug naar de pasbevallen moeder om te kijken of de placenta al los zit. Het meisje huilt inmiddels goed door en ik voel de adrenaline die door mijn aderen raast, wat afzwakken. Jolanda helpt me verder met het hechten. De techniek op zich is niet moeilijk, maar wel om te zien wat nou precies allemaal aan elkaar hoort! Gelukkig lever ik mevr. af met een hele mooie hechting, waar ik best een beetje trots op ben.

20:00
Jolanda gaat naar huis, zij heeft geen nachtdienst. Echter zijn er ook geen studenten gynaecologie vannacht. Dat betekent dat ik alleen met een gynaecoloog sta. Gelukkig is er wel nog een student pediatrie die nachtdienst heeft en sta ik samen met twee hele leuke verpleegkundigen. Want ik weet, dat ik er deze nacht waarschijnlijk alleen voorsta, omdat de doktoren ’s nachts altijd gaan slapen en het overlaten aan de studenten… ( zie foto ). Ik wordt zenuwachtig bij de gedachte alleen al.

21:00

Ineens wordt het druk. Er worden drie vrouwen binnengebracht, 1 primipara en twee multipara’s. Alledrie vangen ze hun weeen liever naast het bed op (kruipend, bukkend, lopend, hurkend, steunend) dan dat ze in bed gaan liggen. Van alledrie maak ik het partogram op en vraag naar de nodige gegevens, zoals bloedgroep, of ze roken, hoeveel kinderen ze hebben, wanneer de datum van hun laatste menstruatie was, etc. Vaak weten ze een heleboel dingen niet en is het dan maar een beetje gokken hoeveel weken ze ongeveer zwanger zouden zijn.

Het spaans gaat gelukkig steeds beter en dus kan ik meestal alles wel invullen.

Bij alledrie de vrouwen luister ik naar de harttonen van de baby, controleer ik hoeveel contracties er per 10 minuten er zijn en controleer ik de ontsluiting. Bij een van de vrouwen zijn de harttonen niet echt goed, ze zijn erg laag. Ik zet het infuus vol open en blijf een kwartier lang de harttonen luisteren. Gelukkig beteren ze nu het infuus open staat. Trucje wat ik hier geleerd heb!

00:15

Het is stil op de afdeling, enkel het geschuifel en gekreun van de vrouwen in arbeid breken de stilte. De verpleegkundigen liggen te slapen, ook de dokter ligt te slapen. Het felle tl-licht in de arbeidskamer is het enige licht wat nog brandt.

Ook ik voel me moe en heb moeite met mijn ogen open houden. Ik besluit mijn ogen even dicht te doen.

Plotseling hoor ik het typische geluid van een vrouw die persdrang heeft. Mijn oren staan op scherp en opeens verdwijnt alle moeheid uit mijn lichaam. Ik toucheer en mijn oren hebben gelijk, mevr. is klaar om te bevallen, heeft volledige ontsluiting.

Ik installeer mevr. op het verlosbed en schreeuw ' equipo de parto' !! Ofwel: ik heb een bevallingspakket nodig! Gelukkig sliepen de verpleegkundigen en de student pediater nog niet erg diep en komen met de nodige spullen de verloskamer binnen. Even later wordt er een pracht van een meisje geboren. Mevr. is gelukkig gaaf gebleven, dat wil zeggen dat ze geen scheurtjes heeft, dus ik hoef niet te hechten. Terwijl ik mijn spullen opruim, keert de rust weer even terug.

Maar niet voor lang, want de volgende vrouw meldt me dat ze persdrang heeft. Deze bevalling gaat echter niet zo vlot als de vorige. Mevr. heeft geen goede perstechniek en het duurt lang voordat het hoofdje eindelijk zichtbaar wordt. Uiteindelijk wordt het geboren, een jongetje, slap en bleek. Ik zie dat het foute boel is en voor de 2e keer deze dienst doe ik er alles aan om leven in dit kindje te krijgen. Terwijl ik buiten een groep straathonden hoor vechten om een stuk eten, vecht ik samen met de student pediater voor het leven van een kind. Gelukkig wordt ons geduld beloond, na een tijdje begint het jongentje zelf te ademen.

02:15

Terug in de arbeidskamer schrijf ik de rapporten, in het spaans, en schrijf ik recepten uit. De dokter is nergens te bekennen en ik voel me onzeker. Heb ik het allemaal wel goed gedaan? Twee bevallingen, echt alleen gedaan, zelf het beleid bepaalt.. dit is mijn droom, dit is toch wat ik al zo lang wil? Maar waarom voelt het dan niet goed? De student pediater schrijft de gegevens van de kindjes neer en ziet aan me dat ik me er niet lekker bij voel. Hij stelt me gerust en zegt dat ik goed heb gehandeld. Trekt me van mijn stoel af voor een paar salsamoves. De onrust verdwijnt gelukkig een beetje.

05:00

De primipara in inmiddels ook klaar om te bevallen. Ik voel de adrenaline door mijn bloed razen, want zoals ik al eerder vertelde, is het hier het beleid om een knip te zetten. Dat betekent dus dat ik die ook moet hechten. Normaal zou ik dat leuk vinden, met een vroedvrouw achter me die me feedback geeft. Echter vannacht sta ik er alleen voor..

De bevalling zelf gaat gelukkig heel erg vlot. Er wordt een mooi meisje geboren die goed van zich laat horen.

Vol goede moed begin ik aan het hechten. Tips als: kleur bij kleur, laag voor laag, goed deppen, rustig blijven, pincet goed vasthouden, goed spreiden... vliegen door mijn hoofd. Ik heb geen flauw idee of ik het wel goed aan het doen ben, maar hou vol. Het zweet loopt uit mijn handschoenen, van mijn hoofd en over mijn rug. Ik ben stik nerveus.

Al met al ben ik pas na een uur klaar. De hechting ziet er niet uit, maar het is gelukkig wel goed dicht. De student pediater komt binnen en geeft me een schouderklopje. Hij zegt: voor alles moet een eerste keer zijn. Met de trillende handen keer ik terug naar de arbeidskamer.

06:15

Ik wil net het bevallingsverslag gaan schrijven als er een vrouw wordt binnen gereden met persdrang. Ik roep nog ´no pugar, no pugar!´, maar ze kan het echt niet meer houden. Terwijl ze op de verlostafel klimt wordt het hoofdje voor de helft al geboren. Ik heb geen tijd meer om handschoenen aan te trekken en vang het kindje met blote handen op. Het is een jongetje, wel een beetje te klein, maar gezond. De vrouw en ik moeten alletwee lachen, van geluk, en om de hele situatie.

06:30

Terug in de arbeiskamer zijn er opnieuw twee vrouwen in arbeid binnen gebracht. Ze zijn erg expressief en doen er alles aan om mijn aandacht te trekken. Echter moet ik ook de bevallingsverslagen schrijven. Ik besluit om daar eerst aan te beginnen, en me dan verder over de vrouwen te ontfermen. Dit gaat echter niet van een leien dakje. Een van de vrouwen, is eigenlijk een meisje van 16 jaar en schreeuwt het hele ziekenhuis bij elkaar. Ze laat zich van het bed vallen, opent haar benen niet als ik haar wil onderzoeken, en wordt vervolgens kwaad als ik dan bij haar weg loop. Uiteindelijk heeft ze door dat het allemaal geen zin heeft en werkt ze een beetje mee. Het is dat ik engelengeduld heb, maar het borrelde toch flink vanbinnen hoor. Maar goed, ik probeer altijd rustig te blijven en daarmee ook de vrouwen rustig te krijgen.

7:30

De bevallingsverslagen zijn geschreven. Nog een halfuurtje en dan komt Muriel mij aflossen. Wat zal ik blij zijn als deze dienst er op zit! Ik hoop stiekem dat het 16-jarige meisje niet vóór 8 uur volledige ontsluiting heeft, want ik ben echt kapot.

De andere vrouw in arbeid roept me bij zich en vraagt of ik haar stuitje weer even wil masseren tijdens de contracties. Ze pakt me vast en ik kom voorlopig niet meer weg bij dat bed. Ze vraagt: ´doctora, por favor, tu haces mi parto?´ Wat betekent: doe jij mijn bevalling? Ik antwoord dat ik om 8 uur naar huis ga, maar dat er een andere lieve vroedvrouw komt. Ze pakt me nog steviger beet en schreeuwt: ´no, no, doctora, yo no puedo, yo no wanto, yo no quiero!´ Ofterwijl: nee, dat wil ik niet, blijf alstublieft! Ik voel me bijna schuldig.

7:50

Opeens hoor ik iets druppen en ruik ik iets vies. Ik ga kijken bij het 16-jarige meisje en zie dat ze in het bed heeft geplast en gepoept. Ze kijkt me verontwaardigt aan. Ik besluit haar nog 1 x te onderzoeken, en wat blijkt, ze heeft volledige ontsluiting...

Ik installeer haar op de verlostafel. Gelukkig komt even later Muriel binnen. Wat ben ik blij om een bekend gezicht te zien. Echter sta ik al met mijn steriele handschoenen aan en begeleid ik verder de bevalling. Echter het hoofdje wordt maar niet goed ontwikkeld, het zit klem. Ondertussen stroomt de verloskamer vol met doktoren, studenten, verpleegkundigen, die aan hun dienst gaan beginnen. Er wordt met man en macht op de buik geduwd om het te bevorderen, maar het helpt allemaal bitter weinig. Dit is een indicatie voor een episiotomie, een knip, gaat er door mijn hoofd. Een van de doktoren die inmiddels ook is binnen gekomen kan blijkbaar mijn gedachten lezen en zegt: zet maar, zet maar een epi! Ik knip, en het hoofdje wordt daarna gelukkig vrij snel geboren. Nu de schouders nog, gelukkig gaan die ook vlot. Maar wat een groot, zwaar kind zeg! Muriel neemt het kind mee voor de eerste zorgen, een jongetje is het. Het weegt maar liefst 4.600 kg!

Ik kijk met smekende ogen naar Muriel of zij misschien geen zin heeft om te hechten. Alles leuk en aardig, ik vind hechten hartstikke leuk, maar na 24 uur werken heb ik het toch wel een beetje gehad. Plus dat er ook nog eens een mannetje of 8 op mijn handen staan te kijken...

Toch doe ik het zelf, gelukkig krijg ik hulp van Daisy, de vroedvrouw waar Muriel altijd mee samen werkt. Tijdens het hechten klaagt het meisje dat ze zo´n honger heeft, dat ze zo´n dorst heeft, dat ze zo moe is.. ik denk bij mezelf: tja, ik zit hier ook niet voor mijn lol jou te hechten meisje, ik had ook al in bed kunnen liggen. Maar dat zeg ik natuurlijk niet en antwoord dat ik bijna klaar ben, dat ze nog even moet volhouden en dat ze dan lekker kan uitrusten.

10:30

Eindelijk lig ik in mijn bed. Ik kan echter de slaap niet vatten. Wat een nacht was dat zeg! Telkens als ik mijn ogen dicht doe, speelt alles als een film voor mijn ogen weer af. Ik blijf onrustig, heb ik alles wel goed gedaan? Ben ik niets vergeten? Heb ik alles wel goed genoteerd? Zou die hechting niet gaan infecteren?

Ik besef wat een grote verantwoordelijkheid je hebt als verloskundige en dat je niets van te voreb kunt weten, dat je moet handelen op het moment zelf.

Dit is mijn droom, mijn vak waar ik al zo lang naar uitkijk. Maar voorlopig toch geen nachten meer zonder een dokter of vroedvrouw in de buurt!

24 uurs-dienst in Hospital Delfina Torres de Concha

2008-03-19T11:21:00.004-06:00

Lieve allemaal,

Mijn 3e week in Esmeraldas is inmiddels al weer aangebroken!
De tijd gaat hier erg snel, voor je het weet is er al weer een week voorbij. Weer een week,vol met bevallende vrouwen, vol met dingen waar ik me over blijf verbazen, vol met nieuwe dingen zien, terwijl je denkt dat je onderhand alles wel gezien zou hebben..
Tijdens de diensten die wij draaien werken we afwisselend met vroedvrouwen en gynaecologen. Er zijn maar drie vroedvrouwen, en dus veel te weinig. Daarom komt het vaak voor dat er geen vroedvrouw is, enkel gynaecologen en studenten (co-assistenten). De gynaecologen komen enkel ‘kijken’ als er iets goed mis is met moeder of kind. Dus meestal werken we samen met de studenten, die allen in het laatste jaar van hun studie medicijnen zitten en over een ongelofelijke kennis beschikken, en over een grote portie geduld. Ze lijken het leuk te vinden om ons alles te leren, nemen ons overal mee naar toe en laten ons dingen doen. Zo heb ik voor het eerst gehecht met één van de studenten, die op het gemakje naast me kwam zitten en woord voor woord uitlegde wat ik moest doen.

Foto hierboven is met vroedvrouw Jolanda, een hele lieve vrouw!
‘s Nachts gaan de gynaecologen slapen en staan de studenten er echt alleen voor, maar in ernstige gevallen wordt de gynaecoloog wel wakker gemaakt hoor. Kun je het voorstellen, ik, alleen op de verloskamers in België, terwijl de rest allemaal slaapt?! Petje af voor deze studenten hier die keihard werken en alles aanpakken, nergens van schrikken en koel blijven, ook in risicosituaties. En een lol dat ze hebben! Het doet me goed om in zo’n aangename sfeer te mogen werken, want heb ik wel eens anders meegemaakt.. Nee, in het gehele ziekenhuis zijn we zo ongeveer bij iedereen al wel bekend en we krijgen standaard een zoen op onze wang bij begroetingen! Ook moeten we bijna van alles foto’s en filmpjes maken, dat mag en kan hier allemaal.
We zien hier elke week weer bijzondere dingen. Zoals inmiddels wel bekend vinden hier ongelofelijk veel abortussen plaats. Tijdens Karen haar dienst zo ook: een meisje, 15 weken zwanger, kwam op de emergencia met bloedverlies en buikpijn klachten. Ze werd opgenomen en de foetus werd uitgedreven. Een van de studenten begeleidde dit, maar het ging niet echt van harte.. de foetus werd niet goed uitgedreven en de student oefende daarom enige tractie er op uit. Net iets te hard blijkbaar, want het hoofdje van de 15 weken jonge foetus ‘scheurde’ eraf!! Ik gruwelde toen Kaar me dit vertelde, en Kaar werd en zelf ook ontoepasselijk van. Uiteindelijk is de foetus geheel uitgedreven, en kleefden er twee Cytotec tabletten ( medicatie die een abortus uitlokt) op het lijfje. Het ging hier dus weer om een eigenhandige doe-het-zelf abortus.. Vreselijk om te zien, want alles zit er gewoon op en aan.
Ook heb ik de afgelopen week een pasgeboren kindje met het syndroom van Down gezien. Het was geboren d.m.v. een keizersnede, maar men wist vooraf niet dat dit kindje een chromosoomafwijking zou hebben. Voor iedereen was het dus een fractie van een seconde een beetje een ‘verrassing’, maar hervatte het werk daarna gewoon weer en behandelde dit kindje zoals ieder kindje. Ik vraag me af hoe dit kindje het verder zal doen, wat gezondheid betreft, maar ook sociaal gezien. Er zijn hier geen gezondheidsinstellingen zoals wij die in Nederland kennen, zoals de GGZ e.d. Daar zou ik best eens onderzoek naar willen doen. Waar ik ook meer over te weten wil komen is het schoonmaken van de baarmoeder na de geboorte van de placenta. Er wordt met een tang met gazen via de baarmoedermond tot in de baarmoeder gegaan en daar flink heen en weer geroerd. Dit wordt tot 5-6 keer herhaald, net zo lang totdat er bijna geen bloedverlies meer is. Voordeel is dus dat de bevallen vrouwen nadien weinig bloedverlies hebben, en de baarmoeder goed kan samentrekken wat essentieel is. De post-partum controles die ik uitvoer bij de bevallen vrouwen verschillen daarom ook een hoop met de vrouwen die ik in België onderzocht. Want hier is de baarmoeder al geëvolueerd naar een plek t.h.v. 1-3 vingers onder de navel, terwijl in België de baarmoeder meestal nog rond navelhoogte voelbaar was. Weet iemand of dit in meerdere landen wordt gedaan? Of dat er een studie naar is gedaan?
Afgelopen zondag zijn we naar een verjaardagsfeestje van 1 van de studenten geweest. We hadden afgesproken bij het ziekenhuis en vanuit daar vertrokken we naar haar huis. We belandden ergens in de middle of nowhere tussen krottenhuisjes en slecht begaande wegen. Echter het huis van Soroya, de jarige, was groot en luxe met een zwembad in de tuin. Arm en rijk leven hier dus als buren van elkaar. Het was heel erg gezellig, er werd genoeg ‘cerveza’ (bier) gedronken en genoeg gedanst,uiteraard salsa en merengue! Tegen de avond (het feestje begon om 2 uur) werd iedereen natgespoten en sprongen we daarna met kleren en al het zwembad in.
We blijven trouwens interessant voor de jongens/mannen hier, ook al zeg ik tegenwoordig als eerste dat ik een vriend heb ik Holanda. Ze lijken hier niks om te geven en blijven het maar proberen, met woorden als ‘mi amor, te ves Linda, mi reina..’… yeah right! Ik heb nu een nieuwe strategie, ik zeg dat ik komend jaar ga trouwen en laat aan iedereen de foto van Edwin zien, waarna ze even stil zijn ( ja, ze vinden je een guapa (knapperd), ed!). Jammer genoeg gaat daarna die mond weer open en zeggen ze dat het toch niks uitmaakt, bla bla bla… Grrrr! Het dringt maar niet tot ze door dat we aan 1 vriendje ruimschoots genoeg hebben. Gelukkig hebben de vrouwelijke studenten/collega’s dit wel door en helpen zij ons die mannen een beetje af te poeieren!!
Mijn afgelopen 24-uurs dienst begon heel erg rustig, er was helemaal niemand om te bevallen. Bijna uitzonderlijk in een ziekenhuis als deze. Ik heb me kunnen vermaken met een goed leesboek (echt heerlijk trouwens om een gewoon Nederlands verhaal te lezen, in plaats van steeds maar Spaans!) en het leren van Nederlandse woordjes aan het personeel hier. Grappig, de G, J, U en de verdere moeilijke klanken (EU, UI, OOI, AU, NG ) kunnen ze bijna niet uitspreken!
Gelukkig werd het aan het eind van de avond, toen ik er dus al een dikke 14 uur op had zitten, wat drukker. Ondertussen lag de arbeidszaal alweer vol met puffende vrouwen, hetzij voor een bevallingen, hetzij voor een curretage. Ik observeerde ze, voerde onderzoeken uit, luisterde naar de harttonen en noteerde dit alles voor administratie.
Bij een van die vrouwen kon ik echter geen harttonen vinden, noch met de hoorn van Pinard, noch met het CTG-toestel. De vrouw was zwanger van haar 5e kindje en ze was nu geschat op 28 weken. Ik vond het vreemd dat ik geen harttonen vond en meldde dit aan 1 van de co-assistenten. Samen gingen we op onderzoek uit, maar ook zij kon het geruststellende tsjikkeboemtsjikkeboem-geluid van het hartje niet vinden. Er werd gevraagd of mevr. haar kindje nog voelde bewegen, en zij antwoordde van wel. Er werd verder geen actie ondernomen. Ik vond het maar vreemd en had er een naar gevoel bij. Op dit moment was het Spaans echt een barriere voor mij, ik kon mijn twijfels niet overbrengen… Ik sprak met mezelf af dat ik deze vrouw extra goed zou observeren, ten eerste vanwege de (extreme) vroeggeboorte die zou gaan plaatsvinden, ten tweede vanwege het niet horen van de harttonen. De vaginale onderzoeken die ik bij deze vrouw uitvoerde waren moeilijk te plaatsen. Ik voelde duidelijk een hoofdje, maar ik voelde ook iets afwijkends, al kon ik niet goed plaatsen wat het was. Toen mevr. uiteindelijk 10 cm ontsluiting had, konden we nog niet verhuizen naar de verloskamer omdat het hoofdje nog veel te hoog zat. Ondertussen had ik nog steeds niet de harttonen kunnen vinden, wat mij ongerust maakte, in tegenstelling tot mijn collega’s. Er werd nog een dikke twee uur gewacht, maar het hoofdje daalde niet verder in. Uiteindelijk mocht mevr. toch verhuizen naar de verloskamer waar we begonnen aan de uitdrijving. Mevr. perste gelukkig heel erg goed, waardoor het hoofdje vrij vlot opschoof. Mijn ongerustheid werd groter toen ik het hoofdje verder zag verschijnen en mijn voorgevoel werd bijna waarheid. Het hoofdje was helemaal misvormd.. Toen verder het koude, witte lijfje volgde had ik een levenloos meisje in mijn handen. Met zijn drieen (de co-assistent, de vrouw en ik) waren we een fractie van een seconde verbaasd en stil en keken we naar het meisje. Vervolgens barstte mevr. in snikken uit. De co-assistent was eventjes verbaasd dat er een dood kindje uit was gekomen, maar nam het vervolgens mee en zei tegen de vrouw dat die dingen nou eenmaal gebeuren. Ik wist niet wat ik met de situatie aan moest. Ik stond perplex, hoe kan er toch in godsnaam zo mee om worden gegaan.. Terwijl ik wachtte op de placenta, miste ik het geluid van de eerste schrei, die typische eerste schreeuw van een pasgeboren kind. Ik hoorde niets, enkel een nare, koude stilte.. De placenta die volgde was groenig, een abnormale kleur. Hieruit trok ik mijn conclusie dat het meisje een paar dagen eerder moet zijn gestorven. Dit kon ik ook zien aan hoe het meisje eruit zag, het hoofdje was zoals ik al zei helemaal misvormd (maceratie) en er waren stukken huid van haar lijfje losgelaten. Ik begreep er niks van, want in de gegevens van mevr. stond dat er in de ochtend van mijn 24-uursdienst harttonen aantoonbaar waren geweest. Dat is onmogelijk, het zou betekenen dat het meisje in de loop van de dag is gestorven, terwijl het zicht op haar hoofdje en lijfje mij heel anders deed stemmen. Ik had niet veel tijd om er over na te denken, want een volgende kandidaat meldde zich, met volledige ontsluiting en persdrang. Na twee keer persen had ik een warme lijfje van een prachtig, gezond en mooi roze jongetje in mijn handen. Tranen van verdriet vermengden zich met tranen van geluk in de warme verloskamer. Door deze twee vrouwen, naast elkaar gelegen en beiden net bevallen, besefte ik maar al te goed hoe dun het draadje tussen leven en dood is. En zo leerde ik ook de andere, minder leuke kant van het beroep als verloskundige kennen. Dat hoort er helaas ook bij!

Morgen heb ik weer 24 uurs dienst, ik ben benieuwd wat deze 24 uur me zullen brengen.. hou jullie op de hoogte!

Kus hes

Hieronder nog een aantal foto´s:
De emergencia, hier komen de zwangere vrouwen met klachten waar ze worden onderzocht en verder worden doorverwezen.

De keuken van het ziekenhuis waar elke dag weer een veelbelovend gerecht smachtend op ons wacht (NOT!). We eten heel erg gevarieerd:
Maandag: rijst
Dinsdag: rijst
Woensdag: rijst
Donderdag: rijst
Vrijdag: rijst
Zaterdag: rijst
Zondag: rijst
Haha! Meestal gecombineerd met pollo (kip) of pescado (vis) en vooraf een goed gevulde aardappelsoep met stukken getrokken botten erin. Ach, het is niet vies, maar ik mis wel een beetje mijn groente! Lekkere broccoli, bonen, bietjes, sla.. en karen en ik missen ook heel erg onze lekkere verse halfvolle campina melk, en brie, en kaassoufflés. En gewoon lekker bruin brood met lekkere hollandse kaas. Maar verder is het goed te doen hoor! Het eten in het hostal is een stuk beter, eveneens bijna elke dag rijst, maar meestal vergezeld met platanos (gebakken banaan, de zoete of zoute variant) en soms wat groente.
Onze eerste vrije zondag zijn we naar Atacames afgereisd, een plaatsje aan de kust waar de stranden erg mooi zouden zijn. En ja, vergeleken met ons ´eigen´ strand ( zie onder) was het daar erg mooi! heerlijk chillen met een lekkere cocktail.

2008-03-12T15:29:00.007-06:00

Hoi allemaal,

Hier eindelijk een bericht vanuit het warme Esmeraldas!
Onze eerste week in het ziekenhuis zit er al weer op. Zondag vertrokken we met de Trans Esmeraldas, een snelbus, naar een nieuwe plek met nieuwe mensen, ander eten, ander weer.. Na een dikke 6 uur met de bus kwamen we bij het hostal aan, supermooi. We hebben ieder onze eigen kamer + badkamer met airco, luxer kan niet! Elke dag wordt ons bed opgemaakt en ook het ontbijt en avondeten wordt voor ons klaargemaakt. Uiteindelijk hebben we daar ook voor betaald, maar goed, het blijft luxe! En echt heerlijke bedden.. mmmmm! Alleen het douchewater blijft koud, maar goed, dat went wel. Soms is het zelfs wel lekker, aangezien hier een gemiddeld temperatuurtje heerst van rond de 30 graden.
We zijn de volgende dag met iemand van Fundacion Yanapuma (onze spaanse school) naar het ziekenhuis gegaan om een aantal zaken te regelen. Dat viel nog niet mee. Men dacht namelijk dat we als ‘enfermeria’ (verpleegkundige) kwamen werken, i.p.v. ‘obstetriz’ (vroedvrouw). Dit was niet onze fout, maar een miscommunicatie tussen Yanapuma en het ziekenhuis.We hebben toen onze contracten vanuit school laten zien, maar dit vonden ze niet voldoende. We hebben moet praten als brugman (nouja, muriel vooral, aangezien ik er geen touw aan vast kon knopen), om ze er van te overtuigen dat we echt in het laatste jaar van onze studie voor verloskundige zitten. Ze vroegen uiteindelijk of we hiervan een bewijs konden leveren. Met een telefoontje naar de Hogeschool Antwerpen was dit gelukkig snel geregeld, meneer de Deken nogmaals hartelijk bedankt voor uw hulp!
Tweede probleem was dat we voor uniformen moesten zorgen, eerder mochten we niet aan het werk. We dachten namelijk dat dit niet nodig was, althans, in Quito werd gezegd dat er gewoon uniformen in het ziekenhuis zouden zijn. Dit was dus niet het geval, en we moesten ze dus gaan kopen. In Esmeraldas konden we ze echter niet verkrijgen, enkel in Quito of Guayaguil. Gelukkig kon dit via Yanapuma ook met een paar telefoontjes worden geregeld. Uiteindelijk zijn we woensdag pas begonnen met werken, omdat we dinsdagmiddag onze pakken pas konden ophalen die per pakket met de Trans Esmeraldas waren meegestuurd.
Dus de eerste twee dagen hier hebben we nog lekker een beetje kunnen chillen en de omgeving kunnen verkennen. Het straatbeeld is een stuk anders dan in Quito, het is veel armer. Ook de mensen zijn totaal anders, bijna alle mensen zijn hier zwart en je ziet hier geen indigenas (indianen), die je in Quito wel volop zag. Ondanks de armoede hier zijn de mensen vrolijk en aardig.
Nou, ik zal eens beginnen te vertellen over het ziekenhuis, want volgens mij is iedereen daar erg benieuwd naar..!
Het is een vrij groot ziekenhuis voor deze omgeving, met vrij veel specialismen. Wij staan op ‘salo del parto’, ofterwijl de verloskamers. Naast ons zijn de operatiekamers, in totaal 3 met een recovery.
De periode van ontsluiten tot de bevalling gaat hier wel een tikje anders dan we gewend zijn.
Allereerst moeten de mensen hier voor hun eigen spullen zorgen. Wil je bijvoorbeeld een laken op je bed, dan zul je die zelf moeten meenemen. Ook spullen voor de bevalling moeten ze in een pakketje ophalen, op onze afdeling zelf zijn dan ook bijna geen materialen. Iedere vrouw in arbeid heeft zijn eigen pakketje met daarin maandverband, doeken voor de baby, infuusmateriaal, medicatie, steriele handschoenen en een navelklem. Deze pakketjes zijn overigens wel gratis, de hele zorg voor moeder en kind is gratis in ons ziekenhuis.
Vrouwen bevallen hier alleen, zonder partner of familie. Dit is een stuk cultureel bepaald, en een stuk praktisch bepaald, aangezien er gewoonweg geen plek is voor nog meer personen. De vrouwen komen binnen op ‘emergencia’, waar ze worden onderzocht. Ze mogen pas vanaf 5-6 cm naar ons toe komen, naar de arbeidskamer. De arbeidskamer is een soort zaaltje met 4 bedden. Geen bedden zoals wij die kennen, met een matras, maar meer een soort onderzoeksbanken. Zijn er meer dan 4 vrouwen in arbeid, dan zijn er ook nog een paar plastic stoelen waar men op kan zitten. En de rest die nog komt heeft pech, die mag dan op de grond zitten, rondlopen of blijven staan! Er is automatisch ook absoluut geen privacy. Maar dat schijnen ze hier wel gewoon te zijn, en op zich is het ook wel een indrukwekkend gezicht, allemaal kreunende, steunende, zuchtende, kotsende vrouwen in arbeid bij elkaar.
Bij elke vrouw in arbeid wordt een infuus gestoken. Het beleid is hier namelijk dat er binnen 1 minuut na de geboorte Oxytocine wordt gegeven, een medicament die de baarmoeder doet samentrekken. Soms wordt dit ook al tijdens de bevalling gegeven, intraveneus. In een enkel geval wordt er na de placenta uitdrijving ook Methergine gegeven, een medicament wat de baarmoeder heel sterk laat contraheren. Pijnstilling kennen ze hier niet, dus eindelijk een keer geen epidurales (ruggenprikken) en gewoon stevige, efficiënte weeën!
Vaginale onderzoeken worden hier niet uitgevoerd met steriele handschoenen (materiaalverspilling!), maar met ‘gewone’ handschoenen en een beetje ontsmettingsmiddel. Vliezen breken doen ze hier met een subcutaan naaldje tussen je vingers geklemd. Verder word er naar de harttonen geluisterd met een CTG-toestel zoals we die ook kennen vanuit België en Nederland, maar ook met de hoorn van Pinard. Dit valt overigens nog niet mee, je moet heel erg goed luisteren, maar het is erg leuk om zo bezig te zijn.
Er is een toilet aanwezig, weliswaar zonder deur, maar goed. Er is 1 bedpan waar iedereen opgaat, nadat hij is afgespoeld met water.
Administratief valt het me hier reuze mee. Bijna alles wordt wel geregistreerd en genoteerd, ze hebben hier ook partogrammen, hele mooie en praktische zelfs. Elk uur worden daar de gegevens van moeder en kind opgenoteerd. Ook wordt er na elke bevalling een verslagje geschreven en wordt de bevalling in het partusboek opgeschreven.
Wat ook erg grappig is, is dat ze hier erg relax zijn en er totaal geen paniek heerst. In België moesten wij de vrouw in arbeid op 9 cm ontsluiting naar de verloskamer verhuizen, terwijl het hoofdje soms nog erg ‘hoog’ zat en de vrouw langer moest persen, waardoor meer uitputting, etc.. Hier echter wachten ze rustig af, totdat ze echt 10 cm ontsluiting heeft en het goed diep is ingedaald (voor mijn klasgenootjes: een dikke Hodge 3-4!). Dit heeft ook een reden, want zo bevallen de vrouwen veel sneller. Meestal moeten ze maar 2-4 keer persen voordat het kind wordt geboren! Ze doen hier ook wel aan baringsdynamiek, als het hoofdje nog te hoog zit, moet de vrouw gaan rondlopen, ook al heeft ze nog zoveel pijn. Is de vrouw klaar om te bevallen, dan mag ze naar de verloskamer lopen. Hier staan twee verlosbedden naast elkaar en er staat tevens een reanimatietafel voor de pasgeborene. Het komt dan ook voor dat er twee vrouwen naast elkaar aan het bevallen zijn! Op de verlostafel wordt een plastic zeil gelegd (die iedere keer weer wordt afgewassen en opnieuw wordt gebruikt) en de vrouw mag plaatsnemen en haar benen in de geroeste, vieze beensteunen plaatsen. De verlossetten zijn in principe wel hetzelfde zoals wij ze kennen, alleen iets minder steriel en zonder doeken. Je hebt een paar steriele gaasjes en daar mag je het mee doen. Het is allemaal wel heel erg vies, oud en smerig, maar de vroedvrouwen en dokters werken wel steriel. De vrouw wordt bijvoorbeeld uitgebreid ontsmet en bij de bevalling worden wel steriele handschoenen gebruikt. Standaard wordt bij elke primipara (een vrouw die voor de eerste keer bevalt) een episiotomie (knip) gezet, met verdoving. Bij multipara’s eigenlijk niet, tenzij echt nodig. Als de baby geboren is, wordt deze direct afgenaveld en meegenomen naar de reanimatietafel voor verdere zorgen. Aan de vrouwen wordt gevraagd om aan hun tepels te draaien, om de uitdrijving van de placenta te bevorderen. Het beleid is hier namelijk actief, wat de placenta uitdrijving betreft. Er wordt, zoals ik al zei, direct Oxytocine gegeven, de baarmoeder wordt stevig gemasseerd en er wordt getrokken aan de navelstreng. Dat was wel even een paar keer knipperen met mijn ogen, aangezien ik heel anders gewend was van België, waar men meestal rustig afwacht. Maar goed, dat is hier het beleid. Wat ook totaal nieuw voor ons is, is het ‘schoonmaken’ van de baarmoeder nadien. Men gaat met een aantal gazen tussen een kogger (tang) geklemd naar binnen, tot aan de fundus (bovenste deel van de baarmoeder). Vervolgens geeft men tegendruk aan de buitenkant op de buik van de moeder, waar je dan ook echt die tang tegen aan voelt stoten. Ja, stoten, want echt zachtzinnig gaat dit niet. Het doet ook echt onwijs pijn, de vrouwen schreeuwen het soms uit. Maar op zich heeft het wel nut, alle klonters en eventuele placentaresten worden zo uitgedreven waardoor de baarmoeder goed kan samentrekken en snel evolueert naar zijn normale positie. In België is de hoogte van de baarmoeder ongeveer rond de navel als een vrouw net bevallen is, soms zelfs nog hoger. Hier echter al 1, soms zelfs twee vingers onder de navel, dankzij dat schoonmaken van de baarmoeder. Tja, het is het beleid hier, dus ook wij moeten er aan geloven!
De baby wordt dus op de reanimatietafel verzorgd, als je geluk hebt door een pediater, maar die is er niet altijd. Dus meestal eigenlijk gewoon door de persoon die er toevallig is. Aspireren doen ze hier met een heel handig dingetje, wat snel en effectief werkt, en minder beschadiging en irritatie geeft voor de baby. Zoals ik het ken wordt het namelijk met een aspiratiesonde gedaan, wat in sommige ziekenhuizen tot in de maag van het kindje wordt opgevoerd, om vervolgens uit te zuigen, wat de nodige complicaties kan geven. Deze aspiratiesondes hebben ze hier wel, maar worden echt in ernstige gevallen gebruikt, bijvoorbeeld bij dik meconiaal vruchtwater (wanneer het kindje in het vruchtwater heeft gepoept). Verder wordt het kindje afgedroogd en gewogen en krijgt het een naamarmbandje om. Het wordt nog even aan de moeder geshowt, om vervolgens naar de neonatologie te worden gebracht. Daar wordt het verder opgemeten en aangekleed en blijft daar vervolgens twee uur. Dus niks geen eerste belangrijke aanleggen voor borstvoeding of intieme eerste momenten met je kindje! Echter, de vrouwen hier lijken het gewoon, want ze kijken amper om naar hun pasgeboren zuigeling. Afgelopen week vroeg een vrouw wat het geslacht was, dus wij antwoordden dat het een meisje was. Haar gezicht betrok, want ze wilde een jongen, en vervolgens wilde ze het niet meer zien…
Na de bevalling komen de vrouwen terug in de arbeidskamer waar ze kunnen rusten (sommige vrouwen die nog moeten bevallen moeten dan hun bed afstaan) en verder worden geobserveerd voor ongeveer 2 uur. Daarna worden ze naar de materniteit gebracht, maar ik ben er nog niet achter hoe lang ze daar verblijven.
Ook doen ze hier onwijs veel sectio’s (keizersnedes). Waarschijnlijk omdat ze niet veel middelen hebben om te handelen bij ernstige risicosituaties tijdens de bevalling, een vacuüm of forceps hebben ze hier namelijk niet. Sectio’s gaan in principe wel hetzelfde zoals we ze kennen. Soms is er echter te weinig verdoving, waardoor de vrouw nog vanalles voelt..
Nou, dat is zo’n beetje de gang van zaken! Een hoop nieuwe indrukken dus in de eerste week. We hebben van woensdag tot zaterdag iedere dag 12 uur gewerkt, van 8 tot 8, met zijn drietjes. Echter in de morgen stond er steeds 1 iemand op de emergencia (om de vrouwen te onderzoeken), 1 iemand op de kraamafdeling en gynaecologie en 1 iemand op de arbeidskamer. ‘s Middags stonden we met zijn drietjes in de arbeidskamer. We hebben in de eerste vier dagen ontzettend veel gezien. Vrouwen bevallen hier aan de lopende band, maar er vinden ook veel curretages plaats. De vrouwen komen dan naar het ziekenhuis en zeggen dat ze denken dat ze een miskraam hebben. Echter hebben ze deze waarschijnlijk zelf opgewekt met daarvoor bestemde medicatie die gewoon te koop is in de apotheek (Cytotec). In feite is dit dus een soort anticonceptie, een abortus plegen. Anticonceptiepil en condooms zijn hier namelijk vrij duur en kunnen de mensen zich niet veroorloven. Daardoor zijn hier ook veel grande multiparas’s, ik heb de bevalling gedaan van een vrouw van 40 jaar voor haar 11e kind. Maar ook veel jonge meisjes, 15 jaar is geen uitzondering. Maar goed, we hebben dus al veel curretages gezien. Waar ik wel van geschrokken ben, is dat ik niet meer echt op kijk van een doodgeboren kindje… want ook dat komt hier heel erg veel voor. Zoveel, dat je er gewoon niet meer van schrikt. Er wordt ook totaal anders mee omgegaan dan ik gewend ben. De moeder krijgt het niet te zien, het wordt in een kartonnen doosje gestopt en naar de familie gebracht.
De laatste ‘mors in utero’ (dood kindje, maar nog in de baarmoeder) die ik zag was wel een beetje triest. De vrouw had pre-eclampsie, ze had een bloeddruk van 250/130 mmHg. Ze was opgenomen, maar ze wilde niet in het ziekenhuis blijven. Ze was dus gewoon vertrokken. Vervolgens kwam ze later op de emergencia met buikpijnklachten. Muriel onderzocht haar en trof een plankharde buik aan en kon geen harttonen horen. Diagnose: placentaloslating en dood kindje. De dokter werd onwijs kwaad op die vrouw, ze snapte niet waarom ze naar huis was gegaan, want als ze in het ziekenhuis was gebleven hadden ze dit kunnen voorkomen. Ze zei: zoek het maar uit, ik onderzoek je niet meer, ik doe niks meer bij je! Uiteindelijk is het een sectio geworden die wij alledrie hebben bijgewoond. De uterus (baarmoeder) zag er niet uit, hij was helemaal genecrotiseerd en zag dus helemaal zwart, wat een gevolg kan zijn van ernstige pre-eclampsie. Uiteindelijk hebben ze ook gelijk een hysterectomie uitgevoerd, ofwel de baarmoeder verwijderd. De vrouw verkeerde in kritieke toestand, ze moest eigenlijk ook bloed krijgen, maar er was verkeerd bloed besteld. Uiteindelijk is het volgens mij wel goed gekomen met die mevr.
Wat ook wel de moeite waard is om te vertellen is het volgende. Er kwam een vrouw binnen, volledige ontsluiting, klaar om te bevallen. De vroedvrouw toucheerde, en dacht een stuitje te voelen, met een uitpuilende anus. Echter toen het voorliggend deel steeds meer in de vulva verscheen, bleek het om een aangezichtsligging te gaan, en die uitpuilende anus bleek een mondje met opgezwollen lippen te zijn! Er was een klein beetje paniek, want het hoofdje zat behoorlijk klem. Uiteindelijk werd het geboren, maar het zág eruit.. het hele gezichtje was opgezwollen en beurs. Het kindje zelf was ook erg slecht en we stonden met 4 man rond de reanimatietafel om het kindje op gang te krijgen. Dan slaak je wel een zucht als het eindelijk zijn eerste schrei laat horen. We hebben al best veel slechte kindjes gezien en opgevangen, en de methodes om ze op gang te krijgen zijn anders dan we hebben geleerd. Ze geven hier harde klappen op de billetjes, wrijven stevig met een compres met alcohol over het ruggetje terwijl ze het kindje op de kop houden, of geven klappen op de zolen van de voetjes. In écht slechte gevallen wordt er geballoneerd en medicatie gegeven. Tot nu toe heeft het gelukkig steeds tot een voorlopig happy end geleid.
Een hoop nieuwe indrukken dus! In deze vier dagen hebben we veel gezien, geleerd en geassisteerd. De mensen zijn hier ontzettend lief en bezorgd en staan open om je alles te leren, beetje bij beetje. Daarom hebben we die eerste vier dagen vooral gekeken en georiënteerd. Vanaf maandag zijn we 24-uurs diensten gaan draaien, dus niet meer met zijn drietjes tegelijk. Dat betekent dus van 8 uur ’s morgens tot 8 uur de volgende ochtend. Ik was de eerste gelukkige, haha. Het was zwaar, maar het is te doen. Ik heb 3 bevallingen mogen doen, en 5 geassisteerde, waarvan 2 sectio’s’. We moeten bij de sectio’s trouwens instrumenteren en assisteren. Erg leuk om te doen en te leren, maar wel lastig om al die spaanse benamingen te onthouden van al die tangetjes, scharen, pincetten, etc..! Maar het is weer eens wat anders, normaal vang je alleen de baby op, maar nu help je ook de buik open te houden, afzuigen en help je met hechten.
Owja, nog 1 leuk verhaal, maar hierna stop ik ermee hoor! Ik kan wel een boek vol schrijven, haha. Een meisje, ik geloof een jaar of 18, lag bij ons op de arbeidskamer, voor de bevalling van een eerste kindje. Ze was de hele tijd al een beetje koppig, liet zich niet onderzoeken e.d. Toen de vroedvrouw het uiteindelijk voor elkaar kreeg om naar de harttonen te luisteren, vond ze de buik maar raar aanvoelen en kon ze de harttonen niet vinden. Vervolgens hoorden we ineens de typische schrei van een pasgeboren kindje. De vroedvrouw trok de dekens verder weg, en wat lag daar tussen de benen: een prachtig kind, nat en huilend. De vroedvrouw werd boos op die vrouw en gaf haar een klap, ze snapte niet dat ze dit haar kind aan kon doen, het had wel eens heel anders af kunnen lopen, etc.. De vrouw zei helemaal niks. Hoe bizar!
Nou, ik hoop dat jullie een beetje een indruk hebben gekregen van het ziekenhuis hier! We hebben het onwijs naar ons zin en hopen veel te leren hier, maar daar hoeven we ons denk ik niet echt druk over te maken. Wat ook erg leuk is, is dat de mensen hier altijd vrolijk en relaxed zijn. Niks rennen of stress, alles op zijn tijd. Ze hebben hier een goed gevoel voor humor, maken tussendoor de bevallingen salsa-moves en we mogen absoluut niet staan, zitten zul je! Ook steken de dokters niet onder stoelen of banken dat ze wel een beschuitje met je willen eten. We zijn hier een ware attractie, 3 blanke meisjes uit Holanda! Ja, holland kennen ze wel, van de kaas, en van de voetbal, alhoewel ze " van der sar, van basten en cocu" nauwelijks kunnen uitspreken, haha. Het is dus een relaxte manier van werken, en ook tijdens acute situaties blijven ze zo. Het zal wel moeten, met alles wat je hier mee maakt, anders wordt je helemaal gek.
Owja, ook een wereld van verschil: geen hierarchie!! Iedereen is hier gelijk. Sterker nog, doktors overleggen met studenten over behandelingen, vragen naar hun visie.. ik was bijna vergeten dat dat ook nog mogelijk was. Ze nemen ons overal mee naar toe en laten ons vanalles zien, we moeten ook echt vanalles van ze leren.
En aan ontspanning komen we ook wel toe hoor, we zijn tot nu toe alleen zondag vrij, maar misschien gaan we daar ook de zaterdag bij nemen. Afgelopen zondag zijn we heerlijk naar het strand geweest, uiteraard flink verbrand, maar heerlijk gerelaxed. Beter kan niet!

Ik hoop snel weer iets van me te laten horen!

Veel liefs,

Hester

indringende kleuren en geuren!

2008-02-26T15:32:00.008-06:00

Hola!
Hier weer een berichtje vanuit het nog steeds regenachtige Quito. Mijn laatste week in Quito is aangebroken, wat is het snel gegaan! Zondagochtend zullen we vertrekken naar Esmeraldas, we hopen aan het einde van de middag aan te komen. Ik heb er heel erg veel zin in, ben zo benieuwd hoe het daar is, de mensen, de cultuur, het weer en natuurlijk het meest nieuwsgierig naar het ziekenhuis. Ik hoop dat er in de buurt een internet café is zodat ik jullie op de hoogte kan houden!
Afgelopen weekend hebben we een heerlijk weekend in Quito zelf gespendeerd. Vrijdags kreeg ik via Frouke te horen (nogmaals super bedankt frouk! ) dat ik mijn examens gehaald had, superblij natuurlijk. Daar zouden we ´s avonds een lekkere martini opdrinken! Helaas ging dat feest voor mij niet door, ik voelde me niet echt goed. Maar maak je geen zorgen, karen en muriel hebben ruimschoots op mij gedronken ;)
We zijn zaterdags naar
de markt van Otovalo geweest. Dit is een vrij bekende markt in Ecuador, voor zowel toeristen als voor de ´locals´. Het was een hele belevenis om daar rond te lopen tussen alle kleuren en geuren van mensen, textiel, etenswaren, sieraden, muziekinstrumenten, etc, etc... Het meest bijzondere vond ik de ´afdeling´ van vlees. De indringende geur sluipt je neus in, zelfs als je je ogen dicht zou doen zou je nog weten op welk deel van de markt je je zou bevinden! Ik keek er mijn ogen uit. Ik zag vrouwen met grote hakmessen (varkens?) longen in stukken hakken, ik zag onthoofde varkens aan haken ophangen, ik zag varkenskoppen, ik zag mensen die tussen die dooie varkens heerlijk van hun maaltijd aan het genieten waren, ik zag kippenpoten met de nagels er nog aan.. ongelofelijk!

Dat je dat in een slagerij ziet, oke, maar op een markt tussen alle mensen en kinderen? Een hele aparte ervaring, uniek hoor. Het andere gedeelte van de markt was minstens zo uniek. Wat me vooral is bijgebleven zijn de kleuren, al die mooie kleuren. Je weet ook gewoon niet wat te kiezen, alles is even mooi. Uiteindelijk ben ik goed geslaagd voor souvenirs! Wat trouwens ook iets nieuws voor mij was, was het afdingen. Echt vreselijk om te doen vind ik dat, maar hier in het normaal, het wordt eigenlijk van je verwacht dat je het doet. Na een beetje te hebben gekeken hoe Muriel en Karen dat deden, heb ik me er ook aan gewaagd. Conclusie: bij mannen gaat het makkelijker dan bij vrouwen! En nog een conclusie: karen is hier ontzettend goed in! Zij zegt gewoon ´nee´ als het niet de prijs wordt die ze in gedachten had, en loopt weg. Maar dan wordt ze teruggeroepen en mag ze het toch kopen voor de geboden prijs!Klasse toch?!
Zondag hebben we eerst een uitgebreid ontbijt genomen voordat we naar ´el mitad del mundo´zouden gaan, ofwel het middelpunt van de aarde, de evenaar.
We wisten alleen niet echt hoe we er moesten komen en hoe lang we erover zouden doen. Dus we vroegen het maar weer eens aan een voorbijganger. Die voorbijganger werd uiteindelijk onze metgezel voor de hele dag! Het was een colombiaan, erg aardig en grappig, en regelde lekker alle dingen voor ons (taxi´s, bussen, de weg vragen, etc). Vooral voor Muriel was dit een verademing omdat zij het meestal is die de lokale mensen aanspreekt!
Eenmaal op de evenaar te zijn aangekomen, bleek het eigenlijk een beetje een aanfluiting. Het is eigenlijk helemaal niet zo bijzonder als je denkt, het is alleen wel heel toeristisch gemaakt. Maar goed, het idee dat je op de evenaar staat is natuurlijk wel apart! Ik had net mijn zus aan de lijn en die vroeg of ik er op had gelet of ik een schaduw had of niet, want dat zou je midden op de evenaar niet moeten hebben als de zon schijnt. Haha, ik heb daar niet eens aan gedacht! Niet eens op gelet.. gisteren op school hebben we natuurlijk in geuren en kleuren verteld hoe het was, vertelden ze ons dat we naar de ´echte´ evenaar hadden moeten gaan! Dat was ergens in een gebouwtje en daar kon je dan experimentjes doen met eieren en water. Hebben we nog niet eens op de ECHTE evenaar gestaan ook.. nouja!
De foto hierboven is vrij hilarisch. Let eens op de man in het blauw die naar mij kijkt. En dan vooral, naar WAT hij kijkt. Want als blanke ben je hier zowiezo een grote attractie, maar als blanke met vieze pokken, varicella, of hoe je het wilt noemen op je benen, ben je nog veel interressanter! Tja, mijn muggenbulten trekken veel bekijks, zoveel dat ik er een beetje moe van wordt. Nouja, het ziet er eigenlijk ook echt niet uit! Maar ja. Hopen dat het in Esmeraldas lekker weer is zodat ik mijn benen snel kan bruinen en het hopenlijk niet meer zo opvalt. Wat ik in ieder geval als eerste doe is mijn muskietennet ophangen!

Ik heb sinds maandag een andere docent gekregen, de voormalige docent van Muriel. Zij is echt superlief! Ze hebben mij en Muriel gewisseld omdat ze dachten dat dat beter voor mij zou zijn. In eerste instantie vond ik het eigenlijk niet leuk, voor deze laatste week opeens nog een andere docent.. maar het pakt goed uit! Ze is zo anders dan mijn eerste docent, is heel rustig en geduldig en erg lief. Dus ik hoop dat ik mijn spaans in deze laatste week nog even flink kan verbeteren.
Met mijzelf gaat het inmiddels al weer stukken beter, maar ben nog steeds niet helemaal ´het vrouwtje´. Het viel te verwachten met mijn gevoelige darmen die ik in Holanda al heb, maar goed, het blijft toch balen. Gelukkig heb ik twee moeders, Karen en Muriel genaamd, die onwijs goed voor me zorgen. Ze zijn er inmiddels wel achter dat ik veel te weinig drink (de kenners uit holanda weten dat dit een heikel punt is, haha) en spelen daar handig op in door te zeggen dat ik die 1,5 liter fles dei ze demonstratief naast mijn bed hebben gezet, voor de middag helemaal moet hebben opgedronken. Het wordt nog net niet met een trechter in mijn keelgat gegooid, haha! Nee hoor, ik ben hartstikke blij dat zij bij mij zijn. Alleen ziek zijn is zoziezo niet leuk, en alleen ziek in een vreemd land al helemaal niet.
Owja, frouk, ik heb aardappelsoep op hoor! Ik kan het zelfs eigenhandig maken! We hebben afgelopen donderdag namelijk een kookcursus gehad, en we gingen dus aardappelsoep maken, een typisch ecuadoriaans gerecht. Hartstikke lekker! Nou, dat was het weer even voor deze week. Wanneer ik weer iets van me kan laten horen, weet ik niet, dat hangt van de internetcafés in Esmeraldas af. Ik hoop snel!

Heel veel liefs,

Hester

Welverdiende spierpijn

2008-02-19T15:18:00.012-06:00

Buenos dias chico’s en chica’s!

Op het moment dat ik dit berichtje typ, is het zo’n 35 graden, snikheet en zijn we poepiebruin…maar niet heus. Het regent hier namelijk pijpenstelen! En zelfs onweer.. Het is ook gelijk een stuk frisser dan bijvoorbeeld vorige week. Waar het trouwens ook behoorlijk ‘frio’ is, is in Machachi, waar we afgelopen weekend naartoe zijn geweest.

Op vrijdagmiddag zijn we vol goede moed vertrokken en leken we in de goede bus te zitten, althans, dat werd ons verteld. We zijn er inmiddels wel achter gekomen dat men liever iets zegt dat niet waar is, dan dat ze laten blijken dat ze het eigenlijk niet weten. Uiteindelijk bleken we dus in de verkeerde bus te zitten die niet verder ging dan Machachi. Wij moesten namelijk nog iets verder voorbij dat plaatsje wezen. Maar, na het nog eens gevraagd te hebben aan de chauffeur, wist hij opeens toch wel waar het was en bracht ons naar een andere busplaats waar we dan zogezegd konden overstappen. Dus wij in bus numero 2, nog steeds vol goede moed. De bus reed dwars door het echte ecuadoriaanse platteland, tussen de echte lokale bevolking zoals ik ze nog niet eerder gezien had. Het is schrijnend om te zien hoe de mensen daar leven, zo arm en vies. Het regende ook nog eens, dat maakte het beeld alleen maar triester. Maar ondanks dat zijn de mensen toch vrolijk en zo vriendelijk, ook gaat de bus bijna op zijn kant door alle diepe kuilen en groeven in de weg. En ze slepen alles met zich mee, vooral etenswaren, en vooral ook kinderen, 1 op de rug gebonden, 1 op de arm.. We zijn erachter gekomen dat het gebruik van condooms of anticonceptiemiddelen hier ongebruikelijk is. Als vrouw heb je dus eigenlijk weinig keus.. Voor mijn klasgenootjes: veel grande multipara’s hier dus!

Na zo’n 20 minuten rijden en mezelf verwonderend over alles wat ik zag, begon ik me toch af te vragen of we wel in de goede bus zaten. Opeens was de bus ook leeg en stopte hij op een soort pleintje. Na even met de busschauffeur te hebben gesproken, bleek dat ons hostel helemaal niet op de route lag! Maar, geen probleem, hij zou ons wel afzetten. Men bekommert zich hier wel om je, dat merk je aan alles. En al helemaal om drie jonge blanke meiden, haha! Uiteindelijk werden we netjes afgezet en moesten we alleen nog 500 meter lopen om bij ons hostal te komen, Papagayo genaamd.

Het was een heel erg gezellig, huiselijk hostel, met open haard en lekkere hangbanken. Onze slaapkamer was iets minder, omdat het echt een ieniemienie-kamertje was zowel in de hoogte als in de breedte. Ik lag boven in het stapelbed en werd zowaar een beetje claustrofobisch toen bleek dat ik met mijn neus haast het plafond aan kon raken. Dat hebben Karen en Muriel geweten, want die nacht heb ik weer eens gepraat in mijn slaap. Ik was er al bang voor, aangezien ik daar in Nederland geregeld ‘last’ van heb ;)

De omgeving rondom het hostel was ook prachtig, midden in de ‘montanas’ (bergen) en alles zo mooi groen dat het haast pijn doet aan je ogen. En mama, speciaal voor jou een foto met die mooie witte bloemen waar ik de naam even niet meer van weet. In Holland betaal je er een vermogen voor, maar hier groeien ze gewoon in je tuin. Ik wilde bijna de zaadjes uit de grond halen om ze te importeren naar Nederland ;)

Er liepen ook genoeg beesten rond; honden, lama´s, koeien, kalfjes, schapen...op de lama’s had ik het niet zo, die kijken je echt zo aan van: jou ga ik eens lekker onderspugen. Je ziet ze het spuug als het ware al produceren als ze hun kaken bewegen en met een schuin oog naar je kijken! Ik ben dus maar een beetje uit de buurt gebleven. Waar ik ook beter uit de buurt had kunnen blijven waren de kippen, of beter gezegd: de haan. Die had het op mij gemunt, viel me al vliegend en pikkend aan. Ik wist niet wat me overkwam! Waar ik wel gelijk goede vriendjes mee was, was de kat. Wat een heerlijk kroelbeest was dat zeg.

’s Avonds hebben we zoals gewoonlijk weer heerlijk gegeten en spelletjes gedaan. We hebben een heel leuk spel gedaan met houten blokjes waar ik de naam niet van weet. Kort uitgelegd worden de houten blokjes per drie om en om opgestapeld, zo krijg je dus een vrij stevige toren van blokjes. Het is de bedoeling om die toren steeds onstabieler te maken, maar stabiel genoeg om te blijven staan. Om de beurt pakt ieder een blokje ‘uit’ de toren. Dit gaat net zolang door totdat deze omkiepert. Ik vond het een erg leuk spel, heel simpel maar wel heel moeilijk omdat je heel voorzichtig moet zijn. Als iemand de naam hiervan weet hou ik me aanbevolen want ik wil het in Nederland gaan kopen.

Na een dus ietwat claustrofobische nacht en een heerlijk ontbijt, vertrokken we met de truck naar de weide waar de paarden stonden. Het was toen erg mistig, dus echt veel zagen we niet. Het waren 4 mooie paarden, 3 voor ons en 1 voor onze gids Louis. Nadat ze allevier waren ‘opgetuigd’ met echte zuid-amerikaanse zadels en halsters, werden onze paarden toebedeeld. Ik kreeg de grootste, Martin genaamd. Zijn oren stonden bijna plat in zijn nek waaruit ik kon opmaken dat hij er niet veel zin in had. Dat kon dus nog wel eens wat worden..

We hadden onszelf trouwens ook opgetuigd. Je kon namelijk hele sexy, modieuze chaps huren, zoals je op de foto kunt zien. Achteraf waren we hier ontzettend blij mee, omdat ze voor droge en warme benen zorgden en je jezelf niet open kon schuren.

Nou, daar gingen we dan hoor, Louis met zijn paard voorop, daarna ik, daarna Karen en daarna Muriel. Deze volgorde werd niet door ons bepaald, nee, door onze eigenwijze paardjes. Als Karens paard mij namelijk wilde inhalen, zette die van mij het op een lopen. En Muriel mocht bijvoorbeeld weer niet voorbij Karens paard. Hilarisch!

De mist trok zowaar op in de ochtend en we reden door het waanzinnig mooie heuvelachtige platteland. We zagen kolibri’s en adelaars, en veel balkende ezels. Onderweg vertelde Louis ook vanalles over de medicinale werking van bepaalde bloemen, planten en kruiden. Als je daar leeft heb je geen apotheek nodig hoor, als je rugpijn hebt smeer je een bloemetje erop en als je respiratoire problemen heb inhaleer je een fijngemalen plantensoort. Ongelofelijk he.

We leerden zo redelijk kennis maken met ons paard wat wel nodig was. Soms kwamen we wel eens een auto, bus of vrachtwagen tegen en mijn paard wilde dan nog wel eens schrikken en de weg opschieten. Louis vertelde me in de lunchpauze echter dat hij me alleen aan het uitproberen was en dat ik best wat harder mocht optreden. Na de lunch ging het dan ook al stukken beter! ( ik heb het lieve beest niet mishandeld hoor ;) )

Na de lunch begon het flink te regenen. Gelukkig hadden we onze chaps en hadden we ook poncho’s meegenomen. We hebben in de middag een heel stuk langs een spoor gereden. Nouja, spoor… het leek erop. Ik kon me niet voorstellen dat er überhaupt een trein op zou kunnen rijden, maar goed. Aan weerszijden van het spoor was zo’n 1 meter ruimte, daarnaast of een afgrond, of een soort muur van rots. We reden daar dus al een tijdje totdat Louis ineens zei: stil eens chica’s! Op het moment dat hij dat zei, komt me daar toch een trein aan denderen!! Nouja, trein, het leek qua formaat en vorm meer op een bus, maar goed, hij kwam met een vaart van een trein toeterend op ons af en wij konden geen kant op. Louis schreeuwde: ga terug, omkeren, snel!! Van paniek weet je opeens niet meer hoe je je paard moet besturen. Gelukkig hebben paarden ook een soort instinct en zetten deze het op een lopen. En thank god waren we net voorbij een soort open veldje gekomen waar we snel op konden vluchten.. Pfieuw! Dat hebben wij weer hoor! Louis snapte er niks van, er zouden helemaal geen treinen mogen rijden op zaterdag en zondag volgens hem. Anders had hij ook echt niet die route genomen. Je maakt wat mee!

Uiteindelijk kwamen we na bijna 7 uur paardrijden aan bij onze slaapplaats. Het was een soort park met picknicktafels en bungalowtjes, het deed me een beetje denken aan de Ardennen, aangezien de natuur hier ook veel weg van had. Ineens leek het alsof we met een uurtje thuis konden zijn, echt thuis. Van buiten zag de bungalow er prima uit, luxe zelfs en stiekem hoopten we op een warme douche. Doch vanbinnen troffen we enkel 2 stapelbedden met matrassen aan en een tweepersoonsbed, een open haard en een badkamer. Erg primitief dus! Eigenlijk vonden we dat wel heel erg leuk, met de minste middelen het toch heel erg gezellig hebben. Het is moeilijk te beschrijven maar je voelt je zoveel meer op je gemak als je minder hebt. Het lijkt wel alsof je minder moet, alsof je minder zorgen hebt.

Tijdens het paardrijden hadden we qua spullen alleen het hoognodige meegenomen. Onze andere spullen werden al snel na aankomst met de truck gebracht, en tevens werden dekens, lakens, ingevroren etenswaren en 2 zakken vol hout meegebracht. Louis maakte het haardvuur aan en wij maakten onze bedden op en gingen douchen. Heel grappig, het water werd hier met elektriciteit warm gemaakt, om precies te zijn met 600 volt. Er hing een soort apparaatje aan de douchekop die daarvoor zorgde. Jammer was alleen dat zodra je de waterknop vol opendraaide, het water ijskoud werd. Ik heb dus gedouched onder 5 druppels water, maar wel heerlijk warm water, wat een genot kan dat zijn.

De bevroren soep en bevroren spaghettisaus werden in pannen gegooid die vervolgens midden in de open haard werden gezet. Zo werd er ook water gekookt om de spaghetti in te koken. En ja, dit werkt, en ja, dit smaakte heerlijk. Het matras dat over was van de twee stapelbedden legden we op de grond voor de open haard en zo zaten we gezellig te eten. Na het eten hebben we elkaar een korte massage gegeven, want oei- wat waren we stijf. En natuurlijk beurse billen, maar ook een zere knie, echt pijnlijk. Ik wist niet dat je van paardrijden ook zere knieën kon krijgen. Vooral het afstappen van mijn paard was een catastrofe, ik kon gewoon even niet meer op mijn linkerknie staan.

De avond hebben we verder gevuld met het drogen van onze kleren boven de open haard en met Spaans praten met Louis. Alhoewel, ik heb meer geluisterd (lees: de binnenkant van mijn ogen bekeken) dan zelf gepraat, ik was echt moe. We gingen dan ook vrij vroeg al ons bedje in (half 10) omdat we de volgende dag alweer vroeg zouden vertrekken (8 uur). Ondanks mijn dekens met lamaprint heb ik die nacht heerlijk geslapen, maar wel geslaapwandeld volgens Karen ;)

Om 8 uur zaten we weer op onze paardjes, helaas wel weer in de regen. Ze hadden er na een nacht rusten zin in merkten we, ze waren zo onrustig. We begonnen de ochtend dan ook met een flink stuk galopperen, waar de paarden met elkaar leken te concurreren. Martin, mijn paard, vloog er echt vandoor! Nou, dan voel je je billetjes wel hoor.

Al snel reden we opeens midden in de bergen. Reden we de dag ervoor nog netjes op begaande wegen, nu reden we echt midden door de natuur. Vandaag zouden we namelijk naar de vulkaan Ruminahui trekken. Het landschap was weer onbeschrijfelijk mooi, dat moet je echt gewoon gezien hebben. Het lijkt soms wel nep, alsof ze een doek hebben opgehangen ofso. Echt waanzinnig. We kwamen voor 4 uur geen mens tegen en hoorden ook geen kip. Het was wel een vrij pittige tocht, we gingen stijl de heuvels op en stijl de heuvels weer af. Omdat het regende, was alles drassig, modderig en slikkerig. Onze paardjes moesten flink werken en moesten soms gewoon even stoppen om even bij te komen. Het afdalen vond ik soms wel eng, het was zo glad en ik voelde de achterbenen van mijn paard gewoon wegglijden. Ik was eerlijk toegegeven best een beetje bang dat we alletwee, paard en ik, zouden vallen. En dan val je wel zo’n 100 meter naar beneden. Louis en zijn paard reed zoals ik al vertelde voor mij en zijn paard gleed echt zo vaak uit. Een keer gleed ie echt bijna helemaal onderuit, ik hield mijn hart vast. Maar ook dit hebben we overleefd, ik voelde me best wel trots eigenlijk!

Na 4 uur van de overweldigende mooie natuur te hebben mogen genieten kwamen we weer een beetje in de bewoonde wereld. We zijn erachter gekomen dat hier zondag = wasdag nog steeds geldt, aangezien er echt was op hing waar je U tegen zegt qua hoeveelheid. Ook ontdekten we dat de mensen van het platteland allemaal honden hebben, die je dan ook luid blaffend en grommend begroeten. De mensen keken eerst starend naar ons, bijna argwanend, maar zodra je ‘hola, buenos dias’ tegen ze zegt, verschijnt er een grote lach en begroeten ze je terug. Al paardrijdend langs deze boerendorpjes zagen we trouwens nog een glimp van een koe die aan het

bevallen was. En ja, dan voel je het toch wel kriebelen in je buik, ook al is het een beest.

Toen we bijna ‘thuis’ waren, hadden we nog 1 uitdaging te gaan: de snelweg oversteken. Louis belden zijn ‘amigos’ die het verkeer moesten gaan tegen houden, zodat wij als een bezetene die weg konden oversteken. Het duurde ff voordat die vrienden er waren en onze paarden werden al onrustig van het wachten, of misschien wel onrustig door ons, omdat wij het wel een beetje knepen. Maar wonderbaarlijk, het verkeer werd gewoon tegengehouden en wij konden zo snel als we konden oversteken!

Een heel avontuur dus weer, maar absoluut de moeite waard. Helaas heb ik nu wel echt onwijs spierpijn, vooral in mijn rug, dat je dat kon krijgen van paardrijden wist ik ook niet. Maar dat zal vast ook wel weer overgaan! De busreis terug naar Quito verliep overigens heel vlot,we zaten voor 1 dollar in een luxe bus voor ecuadoriaanse begrippen en werden keurig in Quito afgezet.

Nu is het nog maar twee weekjes en dan vertrekken we al naar Esmeraldas voor onze stage. De dagen vliegen hier echt voorbij. De Spaanse lessen gaan nog steeds een beetje moeizaam. Vanochtend had ik echt een baaldag en dacht ik: ga toch allemaal de wilgen in. Maar goed, dan raap je jezelf weer bij elkaar en begin je er weer aan. Ik had echt gedacht dat ik het sneller zou oppikken, dus eigenlijk baal ik nog het meest van mezelf. Maar goed, ik blijf moed houden en hou jullie op de hoogte!

Veel liefs,

Hes

2008-02-16T08:53:00.002-06:00

Hola!

Omdat sommige mensen problemen hadden het plaatsen van berichten heb ik ff uitgezocht hoe het nou echt moet op de makkelijkste manier ;)
Je klikt het onderwerp naam/URL aan, en daar vul je gewoon je naam in. En dan typ je je bericht en als het goed is wordt het dan gepubliceerd met je naam erboven!
Ik zit nu trouwens in hostal Papagayo, vlakbij Machachi. Gisteren zijn we hier aangekomen en we gaan hier een soort trektocht per paard doen in het Andesgebergte. Vanavond slapen we dus weer ergens anders!
Vandaag rijden we naar Cotopaxi en morgen naar de vulkaan Ruminahui. Morgenavond zullen we weer in Quito zijn.
Na het weekend een uitgebreider verslag!
En, misschien een schrale troost, maar het is hier nu ook koud en regenachtig ;)

Liefs,
Hes

Klein paradijsje

2008-02-12T16:39:00.000-06:00

Hola chico’s en chica’s!

De eerste week in Ecuador zit er al weer op en zo ook onze eerste weekendtrip, die echt geweldig was.
Na een hobel-de-bobbel-slinger-de-slanger busrit van 4 uur kwamen we aan in Puerto Quito, wat niet echt een grote plaats is.
Wat me opviel is dat het straatbeeld wel wat anders is dan in Quito, veel armoediger en de mensen leven hier letterlijk op straat.
Overal staan wagenwijd de deuren open (laat staan dat er daadwerkelijk deuren zijn),
zoals bijvoorbeeld bij de kapper, bij restaurantjes, maar ook bij de huizen van de mensen zelf. Ook wordt er op iedere hoek wel iets van eten klaargemaakt op een grill, zoals kippenpoten (letterlijk kippenpoten, dus met de nagels er nog aan) en bananen.
Wat me ook direct opviel was het groene, het bos en plantrijke, en de daarbij behorende geur en temperatuur: heerlijk!
Onze gids en tevens eigenaar van de Lodge, Gabriel, stond al klaar en we konden zo in de laadbak van zijn truck stappen, waarmee we naar de lodge reden. Je moest je goed vasthouden omdat het een flink modderige weg was met hier en daar een kuil. Het gaf me een echt peking-express gevoel! Terwijl het hier toch heel normaal is om met zijn allen in een laadbak van een truck te zitten. Dat moet je in Nederland niet proberen!
Eenmaal bij de lodge genaamd ‘Cocoa’ aangekomen voelde ik me de koningin te rijk. Zo’n mooie omgeving, met een stromende rivier naast de lodge, overal hoorde je vogels en insecten.. ik waande me echt in een klein paradijsje.

De lodge wordt gerund door broers, waar we hartelijk door werden ontvangen. Ook dit keer mochten we niet zelf onze tassen dragen, nee, die werden naar onze kamer gebracht. Na kennis te hebben gemaakt met twee van de 6 kinderen kregen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. ’s Avonds hebben we verder een ring gemaakt van een bepaalde soort harde vrucht. De grootte van de vrucht werd vergeleken met de diameter van je vinger, om zo een passende ring te maken. Ik dacht dat die van mij wel goed was, ik kreeg hem in ieder geval om. Maar je raad het natuurlijk al… eraf met geen mogelijkheid!! Man en macht kwam er aan te pas om die ring van m’n vinger af te krijgen. Uiteindelijk lukte het met olie en zeep! Daarna moesten we flink schuren om de ringen mooi glad te krijgen, maar het resultaat is er dan ook naar. Een echte jungle ring om het zo maar te noemen.
De avond werd vervolgens gevuld met het drinken van heerlijke cocktails (vers fruit!) en dansen. En ondertussen genieten van het feit dat je ergens in the middle of nowhere zit met al de dingen die daar bij horen, zoals vuurvliegjes, reuzensprinkhanen en reuzenvlinders en kikkers die op de muur blijven plakken.
De volgende dag zijn we na het ontbijt naar een grote waterval gelopen. We konden kiezen, met de auto´s of lopen. Sportief dat we zijn, hebben we natuurlijk gelopen, met mooie blaren als extraatje. Eerst zijn we vanaf de lodge naar Puerto Quito gelopen, vanaf daar de bus genomen naar the cloud forest. Daar door de wildernis naar beneden afgedaald, wat soms nog best lastig was met alle modderige, gladde, paadjes en stenen. Een klein avontuur kan ik wel zeggen. De waterval zelf was geweldig, het waaide daar gewoon omdat het water met zo’n grote kracht naar beneden denderde. Na even van dit mooie uitzicht genoten hebben, moest er uiteraard gezwommen worden! Heerlijk fris water wat op je neer kletterde met een grote kracht, ik moest uitkijken dat m’n lenzen er niet uit spoelden! Later zijn we nog in een rustiger gedeelte gaan zwemmen, echt heerlijk, zo midden in het bos met die grote waterval achter je. Op de terugweg naar de lodge hebben we voor het eerst ook kennis gemaakt met een tropische regenbui, hallelujah! Daar is een stortbui in Nederland niks bij hoor. We waren echt totaal doorweekt, alsof we met onze kleren aan hadden gezwommen. Doch koud was het niet, eerder verfrissend.
Na een overheerlijke lunch hadden we de hele middag het rijk voor ons alleen en hebben we heeeerlijk gerelaxed in de hangmatten en met de kinderen gespeeld, die overigens ook best voor aapjes door kunnen gaan, zo lenig zijn die.
Na het avondeten hebben we meegeholpen met het natuurlijke proces van chocolade maken. Eerst werden de cacaobonen gebakken in de pan( die van te voren al 10 dagen waren gedroogd), vervolgens gepeld (heb je vuurvaste handen voor nodig) en door een soort maalmolen gehaald. Wat eruit kwam zag eruit als Nutella! Dit pasta-achtige prutje werd vervolgens bij kokende melk gevoegd met nog een ingredient (iets zoets) en voor een aantal minuten flink doorgeroerd. En uiteindelijk hadden we dan onze heerlijke bijna zelfgemaakte, puur natuurlijke chocoladefondue met tropisch fruit, mmmmm…. De rest van de avond werd weer vervuld met cocktails, kaartspelletjes en dansen.
De laatste ochtend zijn we naar de fruitfarm gegaan, waar allerlei tropische vruchten groeien. We kregen uitleg over de soort vrucht, waar het in verwerkt kan worden en ook wat de medicinale werking is, ook van sommige planten. Zo zou je tegen hoogteziekte een bepaald blaadje moeten eten. Uiteraard mochten we ook volop proeven, onwijs lekker natuurlijk. Ook werd ons geleerd qua smaak niet op je neus af te gaan. Een vrucht kan namelijk zoet ruiken, maar zodra je hem proeft is het juist zuur of bitter. We hebben van alles geproefd, van cacaovruchten tot passievrucht tot grapefruit tot het sap van de groene kokosnoot.
Het was erg warm die ochtend en in de bush bush is het nog eens wat warmer. Na terugkomst hebben we dan ook nog even geplonst in de rivier. Wat trouwens ook erg verkoelend was voor ons lek geprikte lichaam. De muskieten hebben ons flink te pakken gehad…
En toen zat het er helaas al weer op… na nog een uurtje spaans te hebben geprobeerd te leren, moesten we al weer terug. En ja, we hadden gewoon heimwee toen we in de bus zaten.
Terug in Quito begon het ‘normale’ leven weer ;) Ofwel: iedere dag spaanse lessen tot 1 uur en de rest van de middag invullen met internetten, bellen, boodschappen doen, eten, wassen, spaans leren, etc.. De dagen vliegen hier voorbij hoor.
De spaanse lessen gaan redelijk, het blijft moeilijk. Mijn probleem is dat ik het meestal wel versta/begrijp, maar dat ik dan zelf vrij weinig terug kan zeggen. Mijn woordenschat en werkwoorden moeten dus nog flink uitgebreid worden! Na zo’n ochtend spaanse les van 4 uur ben je ook echt wel moe hoor. ’s Middags komt er dan niet echt veel meer uit je handen.
Gistermiddag voor het eerst flink aan de schijterij, waarschijnlijk doordat ik sla heb gegeten. Dat schijn je hier te moeten vermijden als je gevoelige darmen hebt. Maar goed, aangezien ik nog wel van het proberen ben.. helaas verkeerd uitgepakt, want ik had flinke buikkrampen. Na acht Norits en twee Loparamides had ik geen buikpijn meer, alleen zag de wc-pot na elk bezoek van mij een beetje zwart. Ach ja, je moet er wat voor over hebben!
Maar goed, het ene probleem was dan wel verholpen, het andere nog niet. Omdat we namelijk zo onwijs lek zijn geprikt door de muskieten, stikken we van de jeuk. En dat is echt naar, je wordt er echt helemaal gek van. Afgelopen nacht hebben we dan ook bijna niet geslapen. En het middeltje afkomstig van de apotheek wil ook maar niet baten. Iemand tips??
Vandaag zijn we met onze school trouwens nog naar een expositie van the World Press Photo geweest. Erg mooi en indrukwekkend en goed voor ons spaans!
Vanavond gaan we weer kijken wat we aankomend weekend gaan doen. Uiteraard weer een leuke trip!
Ik hoop dat het met jullie in Nederland/België ook allemaal goed gaat, met studie, werk of stage. Het blijft heel erg leuk om te lezen wat er in Nederland zoal gebeurd, dus hou me op de hoogte van jullie reilen en zeilen! En dat geldt natuurlijk ook voor alle mensen die in het buitenland zitten voor stage, ik hoop dat jullie net zoals ik genieten van deze ervaring.

Tot snel weer!

Veel liefs,

Hes

Ik wil ook teugels!

2008-02-07T16:03:00.001-06:00

Hier het beloofde filmpje van het paardrijden!

Foto´s plaatsen lukt nu ff niet, maar je kunt op de site van karen kijken: www.karenvogelezang.waarbenjij.nu

Die heeft er al weer een paar nieuwe fotos op gezet.

Die van mij volgen hopelijk snel!

avonturen

2008-02-07T15:17:00.000-06:00

Hola Chica´s y Chico´s!
Hier weer een berichtje vanuit het mooie, levendige Quito.
Ik typ nog even snel een berichtje omdat we dit weekend een trip hebben gepland en ik pas na het weekend weer iets van me kan laten horen.
We vetrekken morgenmiddag met de bus naar Puertoo Quito, zo´n drie uur riezen vanaf Quito zelf. Vanaf daar worden we opgehaald door een gids en reizen we door naar een groot bos ergens in de middle of nowhere. We overnachten daar in een luxe lodge, hopelijk ook eens warm water om te douchen ;) (wat zijn we toch verwend in holanda). We gaan daar wandelen, op zoek naar tropische vruchten om daar vervolgens van te proeven en uiteindelijk cocktails van te maken, mmmmmmm!! Muy bien! Verder gaan we ook op zoek naar cacao vruchten om daar volgens geheel natuurlijke wijze chocola van te maken.. al jaloers? Ook zullen we sieraden maken van de natuurlijke materialen daar. Verder heel erg veel zwemmen en relaxen! Er zijn daar niet echt veel dieren, wel veel vlinders en vogels. Voor malaria hoeven we niet bang te zijn werd ons verteld. Zondagavond zullen we weer terugkeren naar Quito. We hebben er echt onwijs veel zin in!
De spaanse lessen gaan redelijk, het is nog best moeilijk om allemaal te onthouden. Het gaat bij mij nu nog vrij langzaam, maar ik hoop dat het beter zal gaan over een paar dagen. Mijn leraar heeft er in ieder geval alle vertrouwen in.
Vandaag hebben we trouwens ook allemaal tropische vruchten geproefd, dat was georganiseerd door onze spaanse school. Heerlijk hoor, je hebt hier zo ontzettend veel soorten. We drinken ook iedere dag een heerlijke jugo de fruta, ofwel een overheerlijk versgeperst sapje in alle mogelijke vruchtensmaken die je maar kunt bedenken. Dus aan m´vitamientjes kom ik wel ;)
Vanavond hebben we nog salsa lessen, ook georganiseerd door de school. Even lekker de heupen losgooien!
Maandag hebben we ook nog iets leuks gedaan. We zijn met de Téleforica, een kabelbaan (soort skilift) naar een hele hoge berg geweest, 4100 meter. Je hebt daar een geweldig uitzicht over de stad, maar het is daar ook wel heel erg hoog (lees: best eng). Vanaf daar kun je naar één van de vulkanen lopen, dat wilden we eigenlijk doen, maar dan zouden we niet voor het donker terug komen. Dus dat staat nog op de planning. Wat we wel hebben gedaan is paardgereden! We kregen ieder ons eigen paardje en ik had er al helemaal zin in, lekker even zelf rijden. Maar nee hoor.. ik werd GETROKKEN! Terwijl muur en kaar wel zelf mochten rijden. Flauw he?! Ik zal proberen het filmpje dat daarvan gemaakt is, te plaatsen, dan kunnen jullie zien hoe verontwaardigd ik was, haha.

Het was wel heel erg leuk hoor, ondanks dat ik ´getrokken´ werd. Wel hadden we daar onwijs veel last van de hoogte, echt enorm buiten adem na een klein stukje omhoog klimmen. Het leek alsof we door het zuurstoftekort wel een beetje high werden, want af en toe konden we niet stoppen met lachen!
We proberen nog een keer terug te gaan als het helder is, we proberen dan in de ochtend te gaan zodat we ook naar die vulkaan kunnen wandelen.
Het is hier nu trouwens heerlijk weer, graadje of 25. Maar ik hoorde dat het in nederland ook lenteweer was, dus je mogen niet klagen!
Vrienden maken gaat hier trouwens ook snel, gisteren werden we nog aangesproken door een groepje jongeren of we met hen een drankje wilden doen en wilden dansen. Het drankje hebben we gedaan, het dansen uiteindelijk niet meer omdat we nog genoeg te doen hadden (lees: huiswerk, moe, we willen ff niks doen :) ).
Het is hier net een klein dorpje waar iedereen elkaar kent.
We hebben vandaag ook onze was naar de laundry gebracht, ik ben benieuwd hoe het eruit komt. Morgen kunnen we het ophalen.
Wat ook grappig is dat als je hier boodschappen doet, al je boodschappen worden ingepakt. Je hoeft dus niks zelf te doen, nog al een verschil met de Lidl in Anvers! En als je zelfs heel veel booschappen hebt, wordt het in een karretje geladen en wordt het naar je auto gereden en ingeladen. Hoe luxe!
Wat ook heel anders is, zijn de toiletten. Het is niet de bedoeling dat je je papier in de wc gooit, maar in een prullenbakje ernaast. Aangezien ik groot verbruiker ben, is dat prullenbakje natuurlijk binnen no time vol, haha. Het doortrekken is ook een heel avontuur. Je moet net zolang blijven vasthouden aan de hendel totdat ´alles´ is weggespoeld. Maar dat durf ik dus niet echt meer na mijn overlopen-toilet-in-biggekerke-avontuur op oudejaarsnacht. Dus elke keer als ik naar de wc ga is het weer een avontuur of ik alles wel doorgespoeld krijg of niet!!
Nou, ik heb het hier dus reuze naar mijn zin zoals jullie misschien wel merken. Toch is het leuk om ook berichtjes vanuit Holland te krijgen hoor :) Mis jullie stiekem toh wel.

Jullie horen na het weekend weer van mij!

Hasta la vista!

Kus hes

goed aangekomen!

2008-02-04T15:52:00.000-06:00

Hoi allemaal,

Een eerste berichtje vanuit Quito!

Na eerst 120 euro te hebben betaald op schiphol (tja, de koffer was wel een paar kilo´s te zwaar, maar ach, ze hadden me best kunnen matsen toch?!) ben ik dan eindelijk aangekomen in Quito. De vlucht was prima en het uitzicht was geweldig, als we tenminste niet over de zee vlogen, want dan is er weinig te beleven ;) Vooral de besneeuwde bergtoppen van Peru maake indruk. De vlucht was lang ( zo´n 18 uur) maar ik heb me goed vermaakt met de vele films zie je op je eigen tv-schermpje kon kiezen ( toch 6 films gezien, nou dan gaat de tijd snel hoor ;) )

Nadat we in de luchthaven van Quito werden opgewacht met een bordje met onze namen erop, werden we naar ons appartement gebracht.

Het is precies zoals ik me had voorgesteld: veel kleuren, veel drukte en veel muziek.

We zitten in een wijk wat zo´n beetje het uitgaanscentrum van quito is, dus kroegjes op loopafstand! Het appartement is prima, schoon en veilig. We slapen nu nog even met zijn drietjes op 1 kamer, maar over een paar dagen krijgen we ieder ons eigen kamertje.

De mensen zijn hier ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Zo mochten we echt niet zelf onze koffers naar boven dragen, dat deden de sterke mannen voor ons.

Ook staan op de meeste hoeken van de straten wel bewakers, wat toch wel een veilig gevoel geeft. De meesten begroeten je ook, meestal met " hola chica´s!"

Gisteren, onze eerste dag hier, hebben we natuurlijk lekker uitgeslapen en daarna de boel een beetje verkent. Alles is in de buurt, supermarkt, bank, wasserette en heel veel eettentjes en kroegjes. Ook zijn we naar het plaza grande geweest, het oude stadsgedeelte van quito wat erg mooi was. We zijn alledrie wel kortademig en wat licht in ons hoofd door de hoogte hier (4000 m), maar dat zal nog wel wennen.

´s Avonds natuurlijk gelijk in 1 van de kroegjes gedoken en lekker gedanst op de swingende salsa en reggaeton klanken, alhoewel tiesto ook een keer voorbij kwam. Na 5 minuten dansen kon ik alleen al bijna niet meer, omdat ik zo weinig adem had, hehe. Ook de drankjes sloegen aardig in. Tja, advies opvolgen om het rustig aan te doen de eerste dagen vanwege de hoogte hebben we dus maar even opzij gegooid! We zijn hier immers maar 1 x (waarschijnlijk toch.. ;) )

Omdat het hier carnaval is, werd ons eerst gezegd dat we pas woensdag met onze spaanse lessen zouden beginnen. Echter werden we vanochtend om half 9 gewekt met de mededeling dat we om 9 uur spaanse lessen zouden hebben! Best zwaar na zo´n avondje zuurstofgebrek. Maar goed, moed verzameld en snel aangekleed en op weg gegaan naar de spaanse school.

Dus vandaag dan de eerste les gehad, erg leuk en interactief, maar ook veel en soms best lastig. Ik heb een mannelijke docent die erg grappig is. Ik heb al gelijk huiswerk opgekregen! Dus ff chillen na de examenperiode zit er niet in, we moeten hier gelijk al weer blokken ;)

We zijn met de spaanse school, dus docenten en studenten, nog naar een plaatsje afgereisd waar eigenlijk een soort carnavalsgebeuren zou zijn. Ze hebben het dan volgens traditie vooral op de toeisten gemunt: je wordt bekogeld met waterballonen, meel, bloemblaadjes en een soort schuim wat ze uit spuitbussen spuiten. Bij aankomst bleek dat we veel te vroeg waren, wat ik dus niet heel erg vond aangezien ik voornamelijk witte kleding aanhad ;)

We zijn nog even in een kerk geweest en daarna terug naar de school gegaan.

De busritten zijn ook heel erg leuk, vooal het klimmen in deze flink heuvelachtige omgeving: flink hellingtrekken! Als de bus stopt om weer wat mensen in te laten stappen en daarna weer optrekt, rij je eerst een stuk achteruit naar beneden voor je weer vooruit gaat! Ook stoppen ze niet ver van te voren voor een rood licht, maar pas op het allerlaatste moment, evenals de taxi´s. En de claxons worden hier voor heel andere doeleinden gebruikt, het betekent meestal: ik kom eraan, uit de weg! of heb je een taxi nodig? stap in !

Wat moeilijk is om te zien zijn de vele bedelende straatkindjes die zeker 5 minuten naast je blijven lopen ook al negeer je ze nog zo hard. Het is zo zonde om te zien, ze hebben vieze handjes en vieze gezichtjes en vieze kleding, kortom alles is smoezelig. En dan die gezichtjes die ze trekken.. Of ze liggen te slapen op een stukje karton. Het is een contrast want er lopen hier ook genoeg rijke mensen rond.

Wat wel mooi om te zien is zijn de echte indianenmensen die hier rond lopen, die pik je er zo uit qua uiterlijk en kleding. Mooie poncho´s in alle kleuren en hun prachtige, zwarte lange haren glanzend in de zon bijeengebonden met een klip of elastieken.

Slippers kopen zit er trouwens waarschijnlijk voor mij nog even niet in, we kwamen in een schoenenzaakje en daar ging de schoenmaat tot maat 39. Tja, en als je van die lange stelten als ik hebt, gaat dat niet echt op!

Wanneer je hier door de straten loopt, zie je alle huizen in een andere, vrolijke kleur, hoor je overal muziek en ruik je steeds verschillende lekkere geuren. Het is raar om te zeggen, maar het lijkt alsof ik hier al veel langer ben dan net twee dagen. Alles is hier trouwens spotgoedkoop, eten, bellen, internet, taxi, drank... dus dat is een fijn voor een arm studentje!

Vandaag hebben we niet zo veel meer op de planning staan. Uiteraard ons spaans huiswerk leren en verder gaan we ook plannen welke excursies we allemaal gaan doen. We hebben een goed bureautje gevonden die allerlei excursies organiseren, te veel om op te noemen en te veel om te kiezen, want het is allemaal even leuk en prachtig. In ieder geval willen we proberen naar de galapagos eilanden te gaan als het niet te duur wordt. Verder willen we de jungle in, bergen beklimmen en paardrijden in het gebergte en op het dak meereizen met de duivelsneustrein.

Genoeg te doen dus!

Jullie horen snel weer van mij.

En heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes!

Veel liefs,

Hester

eindelijk voorbereidingen treffen..

2007-12-03T07:38:00.000-06:00

Lieve geïnteresseerden,
Eindelijk kan ik het dan volmondig zeggen: JA! Ja, ik ga naar Ecuador! Samen met Muriel Mudde en Karen Vogelezang ga ik daar, hoop ik toch, een ongelofelijke tijd tegemoed.
Na veel over en weer gemail was eigenlijk alles wel geregeld in Ecuador zelf. Het was alleen onze school die ons zo lang in spanning liet zitten. Uiteindelijk is al ons werk niet voor niets geweest en hebben we officieel toestemming gekregen om te vertrekken!

Wanneer? 2 februari
Tot? 31 mei
Wat? De eerste maand zitten we in Quito, de hoofdstad van Ecuador. We zullen daar een maand lang, 5 dagen in de week, 4 uur per dag, spaanse lessen krijgen. Daarna verhuizen we naar Esmeraldas, een stadje aan de kust. We zullen daar stage gaan lopen in het hospital Delfina Torres de Concha, een klein regionaal ziekenhuis met weinig financiele ondersteuning van de overheid. Ze hebben zo'n 2000-2500 bevallingen per jaar. Soms kan het aantal per dag wel oplopen tot 15! Waarschijnlijk zullen we dus genoeg te doen hebben..

Nu dus druk bezig met het treffen van voorbereidingen zoals vaccinaties, verzekeringen, etc.. Het wordt een drukke tijd tot februari. Niet alleen heb ik examens en opdrachten die ingeleverd moeten worden, ook zal ik alles uit Antwerpen moeten verhuizen naar Koudekerke en alle regelingen daaromtrent moeten doen.. Lekker allemaal tussendoor een hele maand lang examens. Ach ja, je moet er wat voor over hebben!

Ik hou jullie op de hoogte ;)

Liefs,

hes